Sí og les elstu føroysku týðing av Jóhannesar evangelium, ið A.C. Evensen týddi í 1908.
Uppsetingin í hesum uppslagi er ikki tann besta, men hetta er óviðgjørda útgávan av týðingini, ið eg havi funnið. Ynskir ein eina frægari uppseting, kann ein PDF’ur takast niður her: https://acrobat.adobe.com/id/urn:aaid:sc:EU:a9f4ab9c-5930-42ac-8ab7-59ae40df075b
Keldan til týðingina er: https://www.bible.com/bible/2597/JHN.1.FAO1908
Les fororðið, ið eg havi skrivað um týðingina:
Fororð til JÓHANNESAR EVANGELIUM (1908), Jónas Thomsen
Henda týðing av Jóhannesar Evangelium er eftir Andreas Christian Evensen (1875-1917), táverandi sóknarprestur í Sandoyar prestagjaldi. Evensen var íðin tjóðskaparkappi og var ein av oddamonnunum í føroyska málstríðinum tíðliga í 20. øld.
Nøkur føroyskt-bókmentalig avrik Evensens eru: Føroysk lesibók fyri eldri børn (1906), Stavingarbók og Lesibók fyri yngri børn (1907), í 1905-1914 fór Evensen undir at gera føroyska orðabók, ið fevndi um orð frá A til “forfumma”.
Hesin Bóklingur er týðing Evensens av Jóhannesar Evangelium, ið varð givið út í 1908 av The Scripture Gift Mission, London. Evensen var ímillum teirra, ið mettu tað vera neyðugt, at nýta føroyskt mál sum alment kirkjumál í føroyum, og stríddist hann tí fyri hesum. Av tí sama gjørdist Evensen fyrsti prestur í føroysku fólkakirkjuni, ið helt gudstænastu á føroyskum; hetta var í juli 1902 í Skopunar kirkju. Eftir at hava fingið loyvi at hava føroyska gudstænastu tóktiskt tað náttúrligt at Bíblian eisini skuldi verða tøk á føroyskum. Tað høvdu verið royndir áður at geva Heilagu Skriftina út á føroyskum, men fram til Evensen hevði luttøkan bæði frá føroyska leikfólkinum og tí lærda fólkinum verið sera neilig. Men nú, tá ið føroyska fólkið var vorðið meira opið fyri málinum, kundi tað aftur koma upp á tal at fáa Bíbliuna givna út á føroyskum.
Eftir at Evensen hevði tiki studentaprógv í Sorø, flutti hann til Keypmannahavnar at lesa gudfrøði, har hann eisini luttók nógv í rættskrivingarspurninginum. Tað endaði við, at Evensen fór í lið við Hammershaimb um ta søguligu norðurlendsku stavsetignina, ið eisini myndar málsliga sniðið í týðingini.
Óvist er, hvørjum teksti ella tekstum Evensen týddi úr, men ein grein úr Ungu Føroyum (01.01.1909) sigur, at týðingin er “bein eftir grundmálinum,” ið týðir uppá, at Evensen hevur týtt úr grikskum.
JÓHANNESAR EVANGELIUM (1908) er ein gripur í føroyskari mál- og krikjusøgu, og vónandi fær lesarin ein størri alsk til føroyska málið og søgu tess og gerst meira tilvitaður um stríðið handan málið, soleiðis sum vit kenna tað í dag.
Í summu førum er teksturin eitt vet undarligur, har bókstavir síggjast í støðum, har ið teir ikki eiga at vera. Hetta er sannlíkt orsaka av villum í digitaliseringini av tekstinum. Lesarin verður biðin um at umbera hesar villur.
Málvillur sum heild eru nakrar. Tekstbrotið niðanfyri er eitt úrtak úr greinini hjá Ungu Føroyum, har ymsar málvillur verða viðgjørdar:
”Nakrar fáar málvillur eru komnar inn. Í 20. kap. 2. ør. stendur: »hon leypur tá og kemur til Pæturs.« Hetta »leypur« er tess verri eisini at finna í føroysku lesibókini; men antin tað er har ella í Jóhannesar evangelium, so er tað líka spinnandi skeivt. Í føroyskum máli er ikki nakað sagnorð, sum á nakran hátt og í nakrari tíð eitur leypur; men loypur er væl kent í nútíð. Sjálvsagt eigur at standa: »hon loypur tá og kemur til Pæturs«. Í 5. kap. 44. ør. stendur: »men ta sømd, sum er hjá tí eina Gudi, henni tráa tit ikki eftir.« Hetta eigir at vera: »men tit ella teirri sømd o.s fr.« Í 3. kap. 20. ør. stendur: »Tí ein og hvør, ið hevst at tí, ið ilt er, hatar ljósið.« Hetta kann misskiljast stórliga, og hetta er eisini skeivt. Tað eitur ikki »hevst at tí, ið ilt er«, men »hevst tað at, ið ilt er«.”
Jónas Thomsen, februar 2026
Keldur: Føroysk Málsøga I; Dahl. Á, Bókmentasøga I-III, Ungu Føroyar (Árg. 3, 01.01.1909)
1. Kapittul
1Í FYRSTUNI var Orðið, og Orðið var hjá Gudi, og Órðið var Gud.
2Tað var í fyrstuni hjá Gudi.
3Alt samt varð til við ti, og utan við ti bleiv alls einki til, sum til er.
4I ti var lív, og lívið var ljós mannanna.
5Og ljósið skínur í myrkrinum, og myrkrið fataði tað ikki.
6Maður kom, sendur frá Gudi, navn hans var Jóhannes.
7Hann kom til vitnisburðar, til tess at bera vitni um ljósið, at allir skuldu trúgva avhansara vitnisburði.
8Tað var ikki hann, ið var ljósið, men hann skuldi bera vitni um ljósið.
9Tað var hitt rætta ljósið, sum upplýsir hvðnn mann, tá tað kemur inn í heimin.
10Hann (t.e. ljósið) var í heiminum, og heimurin var skapaður við honum, og heimurin kendi hann ikki.
11Hann kom til sitt egið, og hans egnu tóku ikki við honum.
12Men so mangir, sum við honum tóku, teimum gav hann makt at verða Guds born, teimum ið trúgva á navn hans.
13Teir eru főddir, ikki út av blóði, ei heldur út av kjőts vilja, ei heldur út av mans vilja, men út av Gudi.
14Og Orðið varð kjőt og festi búgv imillum okkara, fult av náði og sannleika, og vit skoðaðu dyrd hans, eina dyrd sum hjá einbornum soni frá faðir sínum.
15Jóhannes ber vitni um hann og rópaði og segði: Hetta var hann, sum eg segði um: Hann, ið kemur eftir meg, er komin undan masr, ti hann var fyrr enn eg.
16Og av nøgd hans hava allir vit fingið, og tað náði fyri náði.
17Tí lógin er givin við Mosesar hond, náðin og sannleikin er komin við Jesus Kristus.
18Gud hevir eingin nakrantíð saeð; hin einborni sonurin, ið er í fangi faðirsins, hann hevir gjðrt hann kunnan.
19Og hesin er vítnisburður Jóhannesar, tá ið Jødarnir sendu frá Jerúsalem nakrar prestar og Levitar, at teir skuldu spyrja hann: Hvðr ert tú?
20Og hann jattaði og noktaði ikki, og hann viðgekk: Eg eri ikki tann Kristus.
21Og teir spurdu hann: Hvat tá? Ert tú Elías? Hann sigir: Ikki eri eg tað. Ert tú pro-feturin? Og hann svaraði: Nei!
22Tá sőgdu teir við hann: Hvor ert tú? at vit kunna geva teimum svar, ið okkumsendu; hvat sigir tú um teg sjálvan?
23Hann tók til orða: Eg eri „rőddin á einum, sum rópar í oyðimork: gerið slættan veg Harrans,“ sum Esaias profeturin segði.
24Og teir, ið sendir hvővdu verið, vóru av Earisearunum.
25Og teir spurdu hann og sőgdu við hann: Hvi doypir tú tá, tá ið tú ikki ert tann Kristus, ei heldur Elías, ei heldur profeturin?
26Jóhannes svaraði teimum og mælti: Eg doypi í vatni; mitt imillum tykkara stendur hann, sum tit ikki kenna, hann ið kemur eftir meg,
27Og hansara skótveingir eri eg ikki verðugur at loysa.
28Hetta barst til í Betániu hinumegin Jordan, har sum Jóhannes doypti.
29Dagin eftir sær hann Jesus koma gangandi til sin og sigir: Si, tað Guds lamb, sum ber heimsins synd!
30Hetta er hann, sum eg segði um: Eftir meg kemur maður, ið hevir verið undan mær, ti hann var fyrr enn eg.
31Eisini eg, eg kendi hann ikki; men til tess at hann skuldi verða opinberligur fyri Israel, ti eri eg komin og doypi í vatni.
32Og Jóhannes vitnaði og segði: Eg sá andan fara niður av himli í dúvu liki, og hann varð verandi yvir honum.
33Eisini eg, eg kendi hanu ikki, men hann, ið sendi meg at doypa í vatni, hann segði við meg: Tann sum tú sært andan koma niður yvir og verða verandi yvir, hann er tann, sum doypir í heilðgum anda.
34Sjálvur havi eg saeð tað og vitnað tað, at hesm sami er sonur Guds.
35Dagin eftir stóð Jóhannes upp aftur har og tveir av lærisveinum hans.
36Og hann hugdi fast at Jesusi, sum kom gangandi, og segði; Si, tað Guds lamb,
37Teir tveir laeisveinarnir hoyrdu hann tala, og teir fylgdu Jesusi.
38Jesus vendi sser við, og tá ið hann sá teir fylgja, sigir hann við teir:
39Hvőrjum leita tit eftir? Men teir sőgdu við hann: Rabbi (sum útlagt tyðir: lærari), hvar hevir tú tilhald?
40Hann sigir við teir: Komið Og síggið! Teir komu tá og sou, hvar hann hevði tillíald, ogvóru hjá honum um dagin; tað varum tann tíggjunda tíman.
41Andrias, bróðir Símun Pæturs, var annar teirra, ið hóvdu hoyrt tað av Jóhannesi og fylgt honum.
42Hann finnur fyrst sin egna bróður Símun og sigir við hann: Vit hava funnið Messías (tað er útlagt: Kristus t.e.: salvaður).
43Hann leiddi hann til Jesúsar. Jesus hugdi fast at honum og segði: Tú ert Símun, sonur Jóhannesar; tú skalt eita Kefas (tað útlegst: Petrus t.e. klettur).
44Dagin eftir bjóst hann at sara burtur til Gálíleu, og hann finnur Filippus. Og Jesus sigir við hann: Fylg tú mær!
45Men Filippus varúr Betsáidu, úr bygd teirra Andríasar og Pæturs.
46Filippus finnur Natánael og sigir við hann: Vit hava funnið hann, sum Móses í lógini og profetarnir hava skrivað um, Jesus, son Jósefs, úr Názaret.
47Natánael segði við hann: Kann nakað gott vera úr Názaret? Filippus sigir við hann: Kom og síggj!
48Jesus sá Natánael koma til sin og segði um hann: Sí, har er sanniliga ein ísraelsmaður, sum fals byr ikki í.
49Natánael sigir við hann Hvaðani kennir tú meg? Jesus svaraði og segði við hann: Aðrenn Filippus rópaði teg, sá eg teg, meðan ið tú vart undir fikutræinum.
50Natánael svaraði honum aftur: Rabbi, tú ert Guds sonur, tú ertkongur Israels!
51Jesus svaraði og segði vio hann: Tú tryrt, ti at eg segði tær, at eg sá teg undir fikutræinum; tað ið meiri er enn hetta mant tú fáa at síggja.
52Og hann sigir við hann: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum: frá, hesi stund munu tit síggj a himmalin opnan og Guds einglar stíga upp og stíga niður yvir mansins son.
2. Kapittul
1OG á triðja degi varð eitt brúdleyp í Kána í Gálíleu, og móðir Jesusar var har.
2Men eisini Jesus og lærisveinar hans vóru bodnir í brúdleypið.
3Og tá har treyt vín, sigir moðir Jesusar við hann: Tey hava einki vín.
4Jesus sigir við hana: Kvinna, hvat er okkara millum? Tími min er ikki komin enn.
5Móðir hans sigir við embsetisfólkið: Hvat hann so sigir við tykkum, gerið tað.
6Men har vóru sex vatnsker úr steini, sett har eftir reinsunar siði hjá Jødunum, og tók hvőrt teirra tvey elia trý mai.
7Jesus sigir við teir: Fyllið vatnskerini við vatni. Og teir fyltu tey at tromum.
8Og hann sigir við teir: Oysið nú av og berið hovuðskokk-inum. Men teir bóru honum.
9Men tá ið hóvuðskokkurin smakkaði á vatnið, sum nú var vín (og hann visti ikki, hvaðani tað var komið, men embætisfólkið, sum hevði oyst vatnið, visti tað), so rópar hóvuðskokkurin brúðgómin og sigir við hann:
10Allir menn seta fram fyrst tað góða vínið, og tá ið gestir-nir eru druknir, so tað ringara; tú hevir goymt tað góða vínið líka til nú.
11Hetta var hitt fyrsta jarteknið, sum Jesus gjőrdi, í Kana í Gálíleu: og hann opinberaði dyrd sina, og lærisveinar hans trúðu uppá hann.
12Eftir hetta fór hann oman til Kápernaums, hann og móðir hans og brøður hans og lærisveinar hans, og har dvaldust tey ikki nógvar dagar.
13Og páskirnar hjá Jødum vóru fyri hond, og Jesus fór niðan til Jerúsaleins.
14Og hann fann í halgidóminum teir, sum seldu neyt og seyð og dúgvur, og teir, sum vexlaðu pengar, sitandi;
15Og hanngjőrdi ein koyril ay streingjum og rak allar út úr halgidóminum, eisini seyðin og neytini, og smápengarnar hjá teimum, ið vexlaðu, spjaddi hann út um og velti borðini umkoll,
16Og við teir, ið seldu dúgvurnar, segði hann: Takið hetta burtur hiðani, gerið ikki faðirs mins hús til eitt krambúðarhús.
17Lærisveinar hans komu til hugs um, at skrivað er: „Agrytni fyri húsi tínum man uppeta meg.“
18Jødarnir tóku tá til orða og sőgdu við hann: Hvat jartekn synir tú okkum, síðan tú gert hetta?
19Jesus svaraði teimum og segði: Brótið niður hetta templið, og á trimum dógum skal eg reisa tað.
20Tá sőgdu Jødarnir: ísex og fjóruti ár hevir hetta templið staðið í gerð, og tú vilt reisa tað á trimum dógum!
21Men hann talaði um lekams síns tempul.
22Tá ið hann vvr upp rísin frá deyðum, komu ti hans lærisveinar til hugs um, at hann hevði mæll; hetta; og teir trúðu skriftini og ti órði, sum Jesus hevði sagt.
23Meðan hann nú var Jerusalem á páskum umhógtíðina, trúðu mangir uppá navn hans, av ti teir sóu tey jartekn, ið hann gjőrdi.
24Men Jesus sjálvur var teimum mistrúgvin at geva seg teim í hendur, av ti at hann kendi allar,
25Og av ti at honum ikki var torvur á, at nakar bar honum vitni um mannabðrnini; ti hann visti sjálvur, hvat ið búði í mannabornunum.
3. Kapittul
1MEN har var ein maður, ein Fariseari, sum æt Nikodemus, ein hovuðsmaður Jødanna.
2Hann kom til hansara ná tt og segði við hann: Rabbi, vit vita, at tú ert ein lærari, komin frá Guði, ti eingin kann at gera hesi somu jartekn, sum tú gert, utan at Gud er við honum.
3Jesus svaraði og segði við hann: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tær: utan at maður verður føddur av nyggjum, kann hann ikki síggja Guds ríki.
4Nikodemus sigir við hann: Hvussuleiðis kann maður føðast, tá ið hann er gamal? Hann kann tá ikki aðra ferð íara inn í lív móður sínar og føðast?
5Jesus svaraði: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tær, utan at maður verður føddur av vatni og anda, kann hann ikki koma inn í Guds ríki.
6Tað sum av kjőtinum er føtt, tað er kjőt, og tað, sum er føtt av andanun, er andi.
7Undrast ikki á, at eg segði við teg: Tit mugu føðast av nýggjum.
8Vindurin blæsur, hvar hann vil, og tú hoyrir dunið frá honum, men ikki yeitst tú, hvaðani hann kemur og hvar hann fer; soleiðis íerst ein-um og hvőrjum, sum er føddur av andanum.
9Nikodemus svaraði og segði við hann: Hvussuleiðis kann hetta berast til?
10Jesus svaraði og segði við hann: Tú ert lærimeistari Israels og veitst ikki hetta?
11Sanniliga, sanniliga, sigi eg tær: vit tala tað, sum vit vita, og vit bera vitni um tað, sum vit hava sætt, og okkara vitnisburði taka tit ikki við.
12Tá ið tit ikki trúgva teim jarðisku lutum, sum eg havi sagt tykkum, hvussu skulu tit; tá trúgva, um eg sigi tykkum teir liimmalsku?
13Og eingin hevir farið upp í himmalin utan hann, ið fór niður av himlinum, mannasonurin, sum er í himlinum.
14Og líkasum Moses hongdi upp ormin í oyðumðrkini, so eigir eisini mansins sonur at verða upphongdur,
15Til tess at ein og hvőr, sum trýr á hann, ikki skal glatast (t.e. farast, fortapast), men hava ævigt lív.
16Ti soleiðis elskaði Gud heimin, at hann gav sin eíhborna son, til tess, at ein og hvőr, ið á hann tryr, ikki skal glatast, men hava ævigt lív.
17Ti ikki sendi Gud son sin í heimin at døma heimin, men til tess at heimurin skuldi frelsast av honum.
18Tann, ið tryr á hann, dømist ikki; hann, ið ikki tryr, erlongu ddmdur, ti at hann hevir ikki trúð uppá navn Guds einborna sonar.
19Men hetta er dómurin, at ljósið er komið í heimin, og menninir elskaðu myrkrið meira enn ljósið; ti teirra gerningar vóru óndir.
20Ti ein og hvőr, ið hevst at ti, ið ilt er, hatar ljósið og kemur ikki til ljósið, at ikki gerningar hans skulu verða vísir.
21Men hann, ið sannleikan ger, hann kemur til ljósið, at gerningar hans mega verða opinberligir, ti at teir eru gjőrdir í Guði.
22Eftir hetta kom Jesus og lærisveinar hans út á lands-bygdina í Júdeu, og har var hann við teimum og doypti.
23Men eisini Jóhannes doypti í Ainon, nær við Salem, ti har var nógv vatn. Og tey komu hagar og lótu seg doypa.
24(Ti enn var Jóhannes ikki kastaður í fongslið.)
25Eitt orðaskifti kom nú upp frá lærisveinum Jóhannesar við ein Jøda um reinsun.
26Og teir komu til Jóhannesar og sőgdu við hann: Rabbi, hann sum var hjá tær hinumegia Jordan, og sum tú gavst vitnisburðin, si, hanu doypir, og allir koma til hansara.
27Jóhannes svaraði og segði: Maður kann einki taka, utan tað er honum givið av himlinum.
28Tit eru mær pjálvirvitni, at eg segði: Ikki eg eri Kristus, men: eg eri útsendur undan honum.
29Hann, ið hevir brúðrina, er brúðgómur; men vinur brúðgómsins, sum stendur hjá honum og hoyrir hann, gleðist mikið við rődd brúðgómsins; so er tá nú henda min gleði vorðin fullkomin.
30Honum sømir at vaxa, men mær at minka.
31Hann, ið kemur av himli, er yvir ðllum; hann, ið er av jőrðini, er av jorbini og talar av jorðini;
32Hann, ið kemur av himli, hvat hann hevir seeð og hoyrt, tað vitnar hann, og eingin tekur við hansara vitnisburði.
33Tann, sum tekur við hansara vitnisburði, hann hevir vattað, at Gud er sannorðaður.
34Ti hann, ið Gud útsendi, hann talar Guds orð; ti andin gevur ikki eftir tilbyttum mati.
35Faðirin elskar sonin, og hevir givið honum alt í hendur.
36Hann, ið tryr á sonin, hevir ævigt lív; men hann, ið ikki er soninum lyðin (t.e. ikki vií trúgva á hann), skaí ikki síggja lívið, men Guds vreiði verður verandi yvir honum.
4. Kapittul
1TÁ ið Jesus nú fekk tað at vita, at Fariseararnir hővdu frætt: Jesus gerfleiri lærisvein-ar og doypir fleiri enn Jóhannes—
2Tó at tað ikki var Jesus sjálvur, sum doypti, men lærisveinar hans—
3So rymdi hann úr Júdeu og fór burtur, aftur til Galllou.
4Men hann varð at ferðast um Samáriu.
5Hann kemur nú til eina bygd í Samáriu, ið kallast Sykar, nær ti akurlendi, sum Jákup hevði givið syni sínum Jósef.
6Men har var Jákups keldubrunnur. Møddur av gðnguni sat Jesua nú so búgvin við kelduna; tað var um tann ssetta timan.
7Ein kona úi Samáriu kemur eftir vatni. Jesus sigir við hana: Gev mær at drekka.
8Ti lærisveinar hans vóru faynir av stað inn í bygdina at keypa mat.
9Samariukontú sigir við hann: Hvussu ber tað til, attú, ein Jødi, biður meg, eina Samáriukonu, um drykk?
10Jesus svaraði og segði við hana: Um tú kendi Guds g av u, og hvőr hann er, ið sigir við teg: gev mær at drekka! so mundi tú biðið hann, og hann hevði givið tær livandi vatn.
11Konan sigir við hann: Harri, tú hevir einki ílat, og brunnurin er djúpur. Hvaðani hevir tú tað livandi vatnið?
12Tú ert tá ikki meiri maður enn faðir okkara Jákup, sum gav okkum brunnin? og sjálvur drakk hann úr honum Og bðrn hansara og smali hansara.
13Jesus svaraði og segði við hana: Ein og hvőr, ið drekkur av hesum vatni, man tyrsta uppaftur;
14Men hann, sum drekkur av ti vatni, sum eg man geva honum, man ikki tyrsta aftur í allar ævir, men tað vatnið, sum eg man geva honum, verður í honum ein kelda við vatni, sum vellir fram til ævigt lív;
15Kðnan sigir við hann Harri, gev mær hetta vatnið, at eg ikki skal kenna mær tosta elia noyðast higar eftir vatni.
16Hann sigir við hana: Far og rópa mann tin og kom higar.
17Konan svaraði og segði: Eg eigi ongan mann. Jesus sigir við hana: Tað segði tú satt: eg eigi ongan mann.
18Ti flmm menn hevir tú att, og hann, ið tú nú hevir, er ikki maður tin; tað segði tú satt.
19Konan sigir við hann: Harri, eg síggi, at tú ert ein profetur.
20Fedrar okkara hava tilbiðið á hesum ijallinum her; og tit siga, at Jerúsalem er staðurin, hvar menn eiga at tilbiðja.
21Jesus sigir við hana: Trúgv mær, kvinna, at tann stund kemur, tá ið tað hvőrki verður á hesum fjalli elia í Jerúsalem, at tit tilbiðja faðirin.
22Tit tilbiðja tað, ið tit ikki kenna; vit tilbiðja tað, ið vit kenna, ti sálarhjálpin kemur frá Jødunum.
23Men tann stund kemur, ja er longu, tá ið teir, ið tilbiðja uppá sannan mata, munu tilbiðjafaðiriní anda og sannleika; ti júst faðirin søkir slíkar, ið tilbiðja hann uppáhenda matan.
24Gud er andi, og teir, iðhann tilbiðja, eiga at tilbiðja í anda og sannleika.
25Konan sigir við hann: Eg veit, at tað kemur ein Messías (tað sigir: Kristus t.e. salvaðui); tá ið hann kemur, man hann kunngera okkum alt.
26Jesus sigir við hana: Tað eri eg, hann suoi við teg talar.
27Og í sama bili komu lærisveinar hans, og teir undraðust á, at hann talaði við einakvinnu. Tó segði eingin: Hvat spyrt tú um, elia hvat talar tú við hana?
28Konan setti nú eftir vatnsker sítt og fór av stað inn í bygdina, og hon sigir við bygdarfólkið:
29Komið higar og síggið ein mann, sum hevir sagt mær alt, hvat ið eg havi gjórt; man ikki hesin sami vera Kristus?
30Tey fóru úr bygdini og komu gangandi til hansara.
31Tess ámillum bóðu hang lærisveinar hann og sőgdu: Rabbi, et!
32Men hann segði við teir: Eg havi føðslu at eta, sum tit ikki kenna.
33Lærisveinarnir sőgdu tá sin ámillum: Har man tó ikki vera nakar, ið hevir borið honum at eta?
34Jesus sigir við teir: Mín matur er at gera hans vilja, ið meg sendi, og at fullkoma hans geming.
35Siga tit ikki: enn eru fyra manaðir og so kemur akurskurðurin? Si, eg sigi tykkum: havið upp eygu tykkara ogsíggið akrarnar, at teir eru hvítir til skurðar.
36Sknrðarmaðurin fær eisim longu løn og samlar av őxt til ævigt lív, til tess at bæði sáðmaðurin og skurðarmaðurin í felag mega gleðast.
37Ti her er tað orðtakið tað sanna: „ein sáar, ein annar sker.“
38Eghavi sent tykkum ut at skera tað, sum tit ikki hava starvast við; aðrir hava haft stárvið, og tit eru komnir upp í starv teirra.
39Men úr teirri somu bygdini vóru nógvir av Samármmonnum, sum trúðu á hann av orði kvinnunnar, tá ið hon vitnaði: Hann hevir sagt mær alt, hvat ið eg havi gjőrt.
40Tá ið nú Stmáriumenninir komu til hansara, bóðu teir hann gista hjá teimum; og hann dvaldi har tveir dagar.
41Og nógv fleiri fingu trúgv av hansara orðum;
42Og við konuna sőgdu teir: Tað er ikki longur av tíni talu, vit trúgva; ti sjálvir hava vit hoyrt, og vit vita, at hesin er sanniliga heimsins frelsari.
43Men tá ið hesir báðir dagarnir vóru umlidnir, fór hann burtur haðani til Gálíleu.
44Ti Jesus vitnaði sjálvur, at ein profetur hevir ikki virði í sínum egna fosturlandi.
45Tá ið hann nú kom til Gálíleu, tóku Gálíleumenn, sum hővdu sæð alt tað, ið hann hevði gjőrt í Jerusalem á hőgtíðini, við honum; ti eisini teir vóru komnir til hőgtíðina.
46Hann kom nú uppaftur til Kana í Gálileu, har sum hann hevði gjőrt vatnið til vín. Men í Kápernaum var ein kongligur embætismaður, og lá sonur hansara sjúkur.
47Tá ið hann frætti, at Jesus var kom in úr Júdeu til Gálílei; fór hann av stað til hansara, og hann bað hann koma oman Og geva syni sínum heilsubót; ti hann lá í andaleypi.
48Jesus segði tá við hann: Tit trúgva ikki, utan tit síggja jartekn og stórverk.
49Embætismaðurin sigir við hann: Harri, kóm oman, áðrenn barn mítt doyr.
50Jesus sigir við hann: Far tú, sonur tin livir. Maðurin trúði ti orði, ið Jesus segði við hann, og hann fór.
51Men longu meðan hann var á leiðini heimeftir, møttu húskallarnir honum og bóru honum boð, at drongur hansara livdí.
52Hann spurdi teir tá um tíman, tá ið hann revsaðist við aftur. Teir sőgdu tá við hann: ígjár um tann sjeynda tíman fór hitasóttin av honum.
53Tá merkti faðirin, at tað var um tann tíman, tá ið Jesus hevði sagt við hann: sonur tin livir; og hann sjálvur og alt hansara húsfólk trúði.
54Hetta var annað jarteknið, sum Jesus uppaftur gjőrdi, tá ið hann var komin úr Júdeu til Gálíleu.
5. Kapittul
1Eftir hetta var ein hógtíð hjá Jødunum, og Jesus fór niðan til Jerúsalems.
2Men í Jerúsalem er við Seyðaliðið ein dammur, sum kallast á hebraiskum tungumáli Betesda, og hevir flmm stólpastovur.
3I teimum lá ein fjőld av brekaðum monnum, av blindum, lamnum, visnum [sum bíðaðu eftir at vatnið skuldi órógvast;
4Ti ein eingil fór stunilum niður í dammin og órógvaði vatnið; hann ið tá fyrstur fór niður í, eftir at vatnið var órógvað, varð frískur, hvat sjúku hann so var fongdur við].
5Men har var ein maður, sum hevði verið sjúkur í atta og tríati ár.
6Tá ið Jesus sá hann liggja og visti, at hann longu hevði ligið leingi sjúkur, sigir hann við hann: Vilt tú verða frískur?
7Hin sjúki svaraði honum aftur: Harri, eg havi ongan at kasta meg í dammin, tá ið, vatnið verður órógvað; men meðan eg eri á veg, fer e in annar niður í undan mær.
8Jesus sigir við hann: statt upp, tak song tína og gakk!
9Og maðurin varð frískur og tók song sina og gekk; men tað var hvíludagur tann dagin.
10Ti sőgdu Jødarnir við hann, ið hevði fingið heilsubótina: Tað er hvíludagur, og tær er ikki loyvt at bera songina.
11Hann svaraði teimum: Hann, ið gjőrdi meg frískan, hann segði við meg: tak song tína og gakk!
12Teir spurdu hann: Hvőr er tann maðarin, ið segði við teg: tak hana og gakk?
13Men hann, ið heilsubótina hevði fingið, visti ikki, hvőr ið hann var; ti Jesus hevði haft seg undan, ti mannamúgva var á staðnum.
14Síðani hittir Jesus hann í halgidóminum, og hann segði við hann: si, tú ert vorðin frískur; synda ikki meira, at ikki annað verri skal berast tær til handa.
15Maðurin fór hurt og kunngjórdi Jødunum, at tað var Jesus, ið hevði gjðrt hann frískan.
16Og av teirri orsők gjőrdi Jødarnir seg inn á Jesus, ti at hann gjőrdi hetta á hvíludegi.
17Men hann svaraði teimum. Faðir min arbeiðir enn í hesi stund; eisini eg arbeiði.
18Av teirri orsők royndu ti Jødarnir enn meira at ráða hann av dőgum, ti at hann ikki bert bíeyt halguna, men eisini kallaði Gud sin egna faðir og gjőrdi seg sjálvan javnan við Gud.
19Jesus svaraði tá og segði við teir: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, Sonurin kann einki gera av sær sjálvum, utan hvat hann sær faðirin gera; ti hvat ið hann ger, tað ger eisini sonurin somuleiðis.
20Ti faðirin elskar sonin og synir honum alt tað, ið hann sjálvur ger; og størri gerningar enn hesar man hann sara at syna honum, at tit skulu undrast.
21Ti líkasum faðirin reisir teir deyðu og lívgar upp, somuleiðis ger eisini sonurin livandi teir, sum hann vil.
22Ti faðirin dømir heldur ongan, men hevir givið soninum upp í hendur allan dómin,
23Til tess at allir mega æra sonin, líkasum teir æra faðirin; hann, ið ikki ærar sonin, ærar ikki faðirin, ið senði hann.
24Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, at hvőr sum hoyrir mítt orð og tryr honum, sum meg sendi, hevir ævigt lív og kemur ikki til dóms, men hevir stigið yvir um frá deyðanum til lívið.
25Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, at tann dagur kemur, ja er longu, tá ið teir deyðu munu hoyra Guds sonarins reyst, og teir, sum hana hoyra, munu liva.
26Ti líkasum faðirin hevir lív í sjálvum sær, soleiðis gavhann eisini soninum at hava lív í sjálvum sær.
27Og hann gav honum vald at halda dóm, ti at hann er ein mannasonur.
28Undrist ikki á hetta; ti tann dagur man koma, tá ið allir teir, sum í grovunum eru, munu hoyra hansara reyst,
29Og teir munu ganga út, teir, sum hava gjőrt tað, ið gotter, til lívs uppreisn, teir sum hava hafst at ti, ið ilt er, til dóms uppreisn.
30Eg formái einki at gera av mær sjálvum; líkasum eg hoyrk dømi eg, og dómur min er rættvísur, ti at eg ikki søki min vilja, men hans vilja, sum meg sendi.
31Er tað eg, sum vitni um meg sjálvan, tá er min vitnisburður ikki sannorðaður.
32Ein annar er tað, sum vitnar um meg, og eg veit, at tann vitnisburður er sannorðáðúr, sum hann ber um meg.
33Tit hava sjálvir sent boð tii Jóhannesar, og hann hevir borið sannleikanum vitni.
34Tó, tað er ikki hjá monnum, at eg fái mær vitnisburðin; men hetta sigi eg, at tit mega frelsast.
35Hann var hitt logandi og skínandi ljósið, og tit vildu fróir gleðast um stund í hansara ljósi.
36Men eg eigi tann vitnisburðin, sum er meiri enn Jóhannesar: ti teir gerningar, sum faðirin hevir fingið mær at fullgera, júst teir gerningarnir, sum eg geri, vitna um meg, at faðirin hevir sent meg.
37Og faðirin, sum sendi meg, hann hevir vitnað um meg. Tit hava ikki nakrantíð hvőrki hoyrt hansara reyst elia saeð hansara ásjónd,
38Og hansara orð hava tit ikki stððufast í tykkum; ti tit trúgva ikki honum, sum hann sendi.
39Tit rannsaka skriftirnar, ti at tit halda í teimum at hava ævigt lív, og tær eru tað, sum vitna um meg.
40Og ikki vilja tit koma til min, at tit mega fáa lív.
41Eg taki ikki sømd av monnum;
42Men egkenni tykkum, at tit hava ikki Gudskærleika í tykkum.
43Eg eri komin í faðirs mins navni; og tit taka ikki yið mær; um onkur annar kemur i sínum egna navni, honum munu tit taka við.
44Hvussuleiðis kunna tit? trúgva, tit, sum sóknast eftir æru hvőr hjá óðrum, men ta sømd, sum er hjá ti eina Gudi, hehni tráa tit ikki eftir?
45Hugsið ikki, at eg fari at áklaga tykkum fyri faðirinum; ein er, ið áklagar tykkum, Móses, sum tit hava sett tykkara álit á.
46Tí hvővdu tit trúð Mósesi, so hóvdu tit trúð mær; ti tað er um meg, hann hevir skrivað.
47Men trúgva tit ikki hansara skriftum, hvussuleiðis fáa tit tá trúð minum orðum?
6. Kapittul
1EFTIR hetta fór Jesus burtur hinumegin Tíberiasvatnið í Gálíleu.
2Men honum fylgdi stór mannfjðid, ti at tey sou tey jartekn, sum hann plagdi at gera á teimum sjúku.
3Men Jesus fór niðan áfjallið, og har settist hann saman við lærisveinum sínum.
4Men páskir, hőgtíðin hjá Jødunum, vóru nær.
5Tá ið nú Jesus hevði upp eygu sini og sá, at mannfjőld kom gangandi til hansara, sigir hann yið Filippus: hvaðani akulu vitkeypa breyð, at hesir kunna fáa at eta?
6Men hetta segði hann til at royna hann; ti sjálvur visti hann, hvat hann ætlaði sær at geía.
7Filippus svarar honum aftur: Breyð fyri tvey hundrað denáríar er ikki nóg mikið hjá teimum, so at allir kunnafáa at smakka.
8Ein av hans læríiveínum, Andrias, bróðir Símun Pæturs, sigir við hann:
9Her er ein smádrongur, sum hevir fimm byggbreyð og tveir lítlar fiskar; men hvat er tað hjá sð mongum?
10Jesus segði: Latið fólkið setast niður. Men har var væl vallað á staðnum. Kallmenninir settust tá niður uti við fimm tusund i tali.
11Jesus tók nú breyðini og takkaði og gav teimum, ið sótu; somuleiðis eisiní av fiskunum, so mikið sum teir vildu.
12Men tá ið teir vóru mettir, sigir hann við lærisveinar sínar: Berið teir leivdu molarnar saman, at einki spillist burtur.
13So hentaðu teir saman, og teir fyltu upp í tólv tægur av mólúm av teimúm fimm byggbreyðunum, sum vóru lopnir av hjá teimum, íð hvővdu etið.
14Tá ið nú menninir sou tað jartekn, ið hann hevði giðrt, sőgdu teir: Hesin er sanniligatann profeturin, sum eigir at koma í heimin.
15Tá ið Jesus nú sá, at teir æt-laðu sæe at koma óg taka hann við vald, til tess at gera hann til kong, kom hann sær burtur niðan aftur á fjallið einsamallur.
16Men tá ið nú kømið var ait kvoldi, fóru lærisveinar hansara oman at vatninum,
17Og teir fóru í skipið og hildu yvir um vatnið nióti Kápernauin. Men náttarmyrkrið, kom á teir, og Jesus var enn ikki komin til teirra;
18Og drabbvar á vatninúm, av tí at vindurin var nógvur.
19Tá ið teir nú hvővdu rógvið nakað sum 25 elia 30 stádiur (t.e.: einar tveir-tríggjar fjórðungar), síggja teir, at Jesus gðngur á vatninum og er komin hær skipinum, og teir ræddust.
20Men hann sigir við teir: Hetta eri eg, óttist ikki.
21Teir vildu nú taka hann inn í skipið, og strax kom skipið at landinum, sum teir hildu ímóti.
22Dagin eftir sá fólkahópurin, sum stóð hinumegin vatnið, attað ikki hevði verið meira enn ein batur har, og at Jesus ikki var farin umborð við lærisveinunum, men at lærisveinar hans vóru farhir einsamallir avstað
23(Men har vóru komnir batar ira Tiberias nær til tann stað, hvar teir hővdu etið breyðið, eftir at Harrin hevði takkað):
24Tá ið nú fólkahópurin sá, at Jesus ikki var har, ei heldur hansara lærisveinar, fóru teir sjálvir í batarnar og komu til Kápernaums at leita eftir Jesusi.
25Og tá ið teir funnu hann hinumegin vatnið, sőgdu teir við hann: Rabbi, nær ertú komin higar?
26Jesus svaraði teimum og segði: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, tit leita eftir mær, ikki ti at tit sóu tekn, men ti at tit ótu av breyðunum og vóru mettir.
27Arbeiðið ikki uppá at vinna tann matin, sum tínist burtur, men heldur tann matin, sum heldur á til ævigt lív, tann, sum mannasonurin man geva tykkum; ti hann hevir faðirin, Gud, inntiglað.
28Teir sőgdu tá við hann: Hvat skulu vit gera fyri at arbeiða uppá Guds gerningar?
29Jesus svaraði og segði við teir: Hetta er Guds gerningur, at tit skulu trúgva á tann, ið hanu sendi.
30Tá sőgdu teir við hann: Hvat jartekn gert tú tá, at vit kunna sígga tað og trúgva tær? Hvat arheiði gert tú?
31Fedrar okkara ótu manna í oyðimdrkini, so sum skrivað stendur: „Breyð frá himlinum gav hann teimum at eta.“
32Tá segði Jesus við teir: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, tað var ikki Móses, ið gav tykkum breyðið frá himlinum, men tað er faðir min, sum gevur tykkum hitt sanna breyðið frá himlinum.
33Ti Guds breyðið er tað, sum kemur niður av himlinum og gevur heiminúm lív.
34Teir sőgdu tá við hann: Harri, gev okkum altíð hetta breyðið.
35Tá segði Jesus við teir: Eg eri livsins breyð; hann, ið kemur til min, man ikki kenna hungur, Og hann, ið trýr á meg, man ikki kenna tósta nakrantíð.
36Men eg havi sagt tykkum, at tit hava sæðog tó ikki trúgva.
37Alt sum faðirin gevur mær, man kóma til min, og tann, sum til min kemur, reki eg sanniliga ikki burtur;
38Ti eg eri komin niður frá himlinum, ikki til at gera min vilja, men hans vilja, sum meg sendi.
39Og tað er hans vilji, sum meg sendi, at av őllum ti, su in hann hevir givið mær, má eg einki missa burtur, men egskal uppreisa tað á evsta degi.
40Ti hetta ermins faðirs vilji, at ein og hvőr, sum sær sonin og tryr á hann, skal hava lív, og eg man uppreisa hann á evsta degi.
41Tá vóru Jødarnir illfísnir við hann, ti at hann segði: Eg eri tað breyðið, sum kom niður frá himlinum;
42Og teir sőgdu: Er hetta ikki Jesus, sonur Jósefs, sum vit kenna faðií og móður hjá? Hvussu kann hann tá nú siga: Eg eri komin niður frá himlinum?
43Jesus svaraði og segði við teir: Verið ikki illfísnir tykkara millum!
44Eingin kann koma til min, utan at faðirin, sum sendi meg, dregur hann, og eg skal uppreisa hann á evsta degi.
45Tað stendur skrivað hjá profetunum: „Og teir munu allir verða upplærdir av Guði;“ ein og hvőr, sum hevir hoyrt av faðirinum og tikið við læru, kemur til min.
46Ikki so at skilja, at nakar hevir sætt faðirin; utan hann sum er frá Guði, hann hevir sætt Guð.
47Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, hann, ið tryr, hevir aevigt liv.
48Eg eri lívsins breyð.
49Tykkara fedrar ótu manna í oyðimőrkini og doyðu.
50Slíkt er tað breyðið, ið kemur niður frá himlinum, at ein má eta av tí og ikki doyggja.
51Eg eri tað hitt livandi breyðið, sum er komið niður frá himlinum; um nakar etur av minum breyði, man hann liva í allar ævír; ja, og tað breyðið, sum eg man geva til lívs fyri heimin, er mítt kjőt.
52Tá kjakaðust Jødarnir íøði sínámillum og sőgdu: Hvussu kann hann geva okkum kjőt sítt at eta?
53Jesus segði tá við teir: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, eta tit ikki mannasonarins kjőt og drekka hansara blóð, hava tit ikki lív í tykkum.
54Hann, ið etur mítt kjőt og drekkur mítt; blóð, hevir ævígit lív, og eg skal uppreisa hann á evsta degi.
55Ti kjőt mítt er sannur matur, og blóð mítt er sannur drykkur.
56Hann, ið etur mítt kjőt og drekkur mítt blóð, verður í mær, og eg í honum.
57Líkasum hin livandi faðirin itsendi meg, og eg havi lív av faðirinum, soleiðis man eisini hann, ið etur meg, hava lív av mær.
58Slíkt er tað breyðið, ið er komið niður av himlinum. Tað er ikki við honum, ið etur hetta breyðið, sum tað var við fedrunum, ið ótu og doyðu, tí hann fer at liva í allar ævir.
59Hesi orðini talaði hann í Kápernaum, meðan hann lærdi í einum samkomuhúsi.
60Nógvirav hans lærisveinum, sum hvővdu hoyrt tey, sőgdu tá: hórð er henda røðan; hvőrkann hoyra hana?
61Men av tí at Jesus visti við sær sjálvum, at hansara lærisveinar vóru illfísnir um hetta, segði hann við teir: Villir hetta tykkum av leið?
62Men um tit nú fáa at siggja mannasonin fara upp hagar, sum hann var áður?
63Tað er andin, ið ger livandi, kjőtið gagnar einki; tey orð, sum eg havi talað við tykkum, eru andi og eru lív.
64Men tað eru nakrir av tykkum, sum ikki trúgva. Tí Jesus visti frá upphavi, hvőrjir teir vóru, sum ikkj trúðu, og hvőr hann var, sum mundi svíkja hann.
65Og hann segði: Tí havi eg sagt tykkum, at eingin kann koma til min, utan tað er honum givið av faðirinum.
66Av hesum fóru nú mangir av hansara lærisveinum frá honum og ferðaðust ikki longur við honum.
67Jesus segði tá við teir tólv: Vilja eisini tit fara burt?
68Símun Pætur svaraði honum: Harri, til hvonn skulu vit fara? tú hevir orð við ævigum lívi;
69Og vit hava trúð og lært at kenna, at tú ert Guds heilagi.
70Jesus svaraði teimum: Havi eg ikki útvalt tykkum tólv? og ein tykkara er ein djevul.
71Men hann meinti Júdas, son Símun Iskarjots; tí hann varð síðan at svíkja hann, tó at hann var ein av teimum tólv.
7. kapittul
1EFTIR hetta ferðaðist Jesus um í Gálíleu; tí hann vildi ikki ferðast um í Júdeu, tí at Jødarnir tráaðu eftir at drepa hann.
2Men hőgtíðin hjá Jødunum, leyvsala hőgtíðin, var fyri hond.
3Brøður hansara sőgdu tá við hann: Far hiðani og leita til Júdeu, at eisini tínir lærisveinar mega siggja tínar gerningar, sum tú gert.
4Tí eingin ger nakað í loyndum, sum sjálvur tráar eftir at vera opinberur millum fólkið; gert tú slíkt, so syn teg sjálvan fyri mannfjőldini.
5Tí heldur ikki hansara brøður trúðu uppá hann.
6Jestfs sigir við teir: Mín timi er enn ikki fyri hond, men tykkara timi er j av nán til reiðár.
7Heimniin kann ikki bata tykkum, men meg hatar hann, ti at eg beri vitni um hann, at hansara gerningar eru óndir.
8Farið tit niðan til hőgtíðina; eg fari ikki niðan til hesa hogtíðiná, ti min timi er enn ikki búgvin.
9Hetta segði hann við teir og var kvirrur í Gaiíien.
10Men tá ið hansara brøður vóru farnir niðan til hőgtíðina, tá fór eisini hann niðan, ikki opinberliga, men í loyndum.
11Jødarnir leitaðu nú eftir honum á hőgtíðini og sőgdu: Hvar man tó hann vera?
12Og tað var nógv orðaskifti um hann í fólkahópunum; summir sőgdu: hann er ein góður máður; aðrir sőgdu: nei, hann villir fólkið.
13Tó talaði eingin djarvliga um hann av ótta fyri Jødunum.
14Men hőgtíðin var longu hálvliðin, tá fór Jesus niðan í nalgidómln og lærdi.
15Tá undraðust Jødarnir og sőgdu: Hvussu hevir hann tó fingið sin lærdóm, tá ið hann ikki hevir lært?
16Tá svaraði Jesus teimum og segði: Mín lærdómur er ikki min, men hansara, ið meg sendi.
17Um nakar vil gera hansara vilja, hann man koma tilroyndar um lærdómin, antin hann er av Guði, ella eg tali av mær sjálvum.
18Hann, ið talar av sær sjalvnm, søkir sina egnu æru; men hann, ið søkir hansara æru, sum sendi hann, hann er sannorðaður, og órættvísi er ikki í honum.
19Hevir ikki Moses givið tykkum lógina? ðg eingin tykkara heldur lógina. Hvi royna tit at taka meg av dðgum?
20Mannamúgvan svaraði: Tú hevirein djevul; hvőr roynir at taka teg av dőgum?
21Jesus svaraði og segði við teir: Ein gerning gj ordi eg, og tit nndratt allir.
22Móses hevir givið tykkum umskurðin (ikki ti at hann er frá Mósesi, men frá fedrunum), og á hvíludegi umskera tit eitt mansbarn.
23Fær nú eitt mansbarn umskurð á hvíludegi, til tess at Mósesar lóg ikki má brótast, eru tit tá vreiðir við meg, ti at eg gjőrdi ein mann, allan sum hann er, trrskán á nvriudegl?
24Dømið ikki eftir útsjónd, men dømið ein rættvisan dóm.
25Tá sőgdu nakrir av Jerúsalemsmonnum: Er hetta ikki maðurin, sum teir royna at taka av dőgum?
26Og si, hann talar djarvliga, og teir siga einki við hann Munu hővuðsmenninir av sonn um hava fingið at vita, at hesin er Kristus?
27Tó, um hendan vita vit, hvaðani hann er; men tá ið Kristus kemur, veit eingin, hvaðani hann er.
28Tá rópaði Jesus, meðan hann lærdi í halgidóminum, og segði: Ja, meg kenna tit, og tit vita, hvaðani eg eri! Og frá mær sjálvum eri eg ikki komin; men sannur er hann, sum meg sendi, hann sum tit ikki kenna.
29Eg kenni hann, ti at eg eri frá honum og hann hevir sent meg.
30Teir royndu nú at handtaka hann; tó var tað eingin, ið legði hond á hann, ti at hansara timi enn ikki var komin.
31Men av fólkahópinum trúðu nógvir á hann, og teir sőgdu Tá ið Kristus kemur, man hann tá gera fleiri jártekn enn tey, ið hesin ger?
32Fariseararnir hoyrdu fólkahópin mőlma slíkt um hann, og hővuðsprestarnir og Fariseararnir sendu sveinar út at handtaka hann.
33Jesus segði tá: Enn eina lítlá stund eri eg hjá tykkum, so fari eg burtur til hansara, sum meg sendi.
34Tit munu leita eftir mær og ikki finna meg, og hvar eg eri, kunna tit ikki koma.
35Tá sőgdu Jødamir hvőr við annan: Hvar man hann ætla sær at fara, síðan vit ikki kunna finna hann? Hann man tá ikki ætla sær at fara til teirra, ið liva í útlegd hjá Grikkunun, og at læra Grikkárnár?
36Hvat meinast við hesum orðinum, hann sigir: Tit munu leita eftir mær og ikki íinná meg, og hvar eg eri, kunna tit ikki koma?
37Men á ti siðsta, ti stóra deginum í hőgtíðini, stóð Jesus og rópaði og segði: Um nakar tyrstir, hann komi og drekki!
38Hann sum tryr uppá meg, úr hansara lívi munu, sum skriftin hevir sagt, renna lőkir við livandi vatni.
39Men hetta segði hann um andan, sum teir, ið trúðu uppá hann, tknidu faa. Ti enn var ikki andi, ti at Jesus enn ikki var dyrmettur.
40Tá vóru nakrir úr fólkanópinum, sum, tá ið teir hoyrdu hesi orðini, sőgdu: Hann er sanniliga profeturin.
41Aðrir sőgdu: Hann er Krittnt. Men aðrir sőgdu: Krittnt man tá ikki koma úr Galíien?
42Hevir ikki skriftin sagt, at Krittnt kemur av Dáviðs ætt og úr Betlehem, úr teirri bygd, hvar Dáviðs var?
43Teir komu ta til ósættis um hann í fólkahópinum;
44Og nakrir av teimum vildu handtaka hann; men tó var tað eingin, ið legði hond á hann.
45Nú komu sveinarnir til hovuðsprestarnar og Farise-ararnar, sum sőgdu við teir: Hvi koma tit ikki við honum?
46Sveinarnir svaraðu: Aldrin talaði nakar maður soleiðis, sum hesin maðurin talar.
47Fariseararnir svaraðu teimum: Tit eru tá ikki eisini leiddir av leið?
48Man tá nakar av hővuðsmonnunum hava fingið trúgv á hann, ella av Farisearunum?
49Men tað er hesin fólkahópurin, sum ikki kennir lógina, — teir eru bannaðir!
50Nikodemus, sum var ein av teimum, sigir við teir:
51Man okkara lóg døma mannin, utan at hann fyrst er yvirhoyrdur og fingið er at vita, hvat hann ger?
52Teir svaraðu og sőgdu við hann: Mant tú eisini vera úr Gálíleu? rannsaka og síggj, at profetur hevir ikki komið úr Gálíleu.
8. Kapittul
1OG teir fóru heim, hvőr til sin; men Jesus fór á Oljufjallið.
2Men árla á degi kom hann aftur í halgidómin, og alt fólkið kom til hansara, og hann settist niður og lærdi tey.
3Men teir skriftlærdu og Fariseararnir leiða til hansara eina konu, tikna í hor, og teir lata hana standa mitt imillum teirra
4Og siga við hann: lærari, henda konan er tikin í opinberigum hori.
5Men í lógini hevir Móses boðið okkum at grýta slíkar kvinnur; hvat sigir nú tú?
6Men hetta sőgdu teir til at freista hann, so teir hővdu okkurt at kenna honum um. Men Jesus toygdi seg niður og skrivaði við flngrinum á jőrðina.
7Men tá ið teir hildu fram við at spyrja hann, rætti hann seg upp og segði við teir: Hann imillum tykkara, ið er utan synd, verði fyrstur at kasta steinin á hana.
8Og uppaftur toygdi hann seg niður og skrivaði á jőrðina.
9Men tá ið teir hoyrdu hetta og vóru slignir av teirra samvitsku, gingu teir burt hvőr eftir annan, teir elstu fyrst, líka til teir seinastu, og Jesus varð einsamallur eftir og konan, sum stóð har frammi.
10Men Jesus rætti seg upp og sá ongan utan konuna og segði tí við hana: Kona, hvar eru teir? Var tað eingin, ið dómfeldi teg?
11Men hon segði: Eingin, harri. Men Jesus segði við hana: Heldur ikki eg dómfelli teg; fár tú burt og syndá ikki her eftir.
12Jesus talaði nú aftur til teirra og segði: Eg eri heimsins ljós; hann, ið fylgir mær, man ikki fara at ganga í myrkrinum, men hava lívsins ljós,
13Tá tógdn Fariseararnir við hann: Tú bert vitni um teg sjálvan; tin vitnisbnrðnr er ikki sannur.
14Jesus svaraði og segði við teir: Tó at eg beri vitni um meg sjálvan, er min vitnisburður sannur, ti at eg veit, hvaðani eg eri komin og hvar eg fari; tit vita ikki, hvaðani eg komi ella hvar eg fari;
15Tit døma eftir kjőtinum. Eg dømi ongan;
16Men um so er, at eg dømi, er min dómur sannur, ti at eg eri ikki eintámállur um at døma, men eg og hann, ið sendi meg.
17Men eisini í tykkara egnu lóg stendur skrivað, at tveggja manna vitnisburður er sannur.
18Eg eri tann, sum vitni um meg, og faðirin, sum sendi meg, vitnar um meg.
19Teir sőgdu tá við hann: Hvar er faðir tin? Jesus svaraði: Hvðrki meg kenna tit, ei heldur faðir min; kendu tit meg, so hvővdu tit eisini kent faðir min.
20Hesi orðini talaði Jesus í skattakamarinum, meðan hann lærdi í halgidóminum; og eingin legði hond á hann, ti enn var ikki hansara timi komin.
21So segði hann aftur við teir; Eg fari burtur, og tit munu fara at leita eftir mær, og í tykkara synd mumi tit fara at doyggja; hagar sum eg fari, kunna tit ikki koma.
22Tá sőgdu Jødarnir: Hann man tá ikki ætla at forkoma sær, so sum hann sigir: hagar sum eg fari, kunna tit ikki koma?
23Og hann segði við teir: Tit eru av ti, sum í neðrá er, eg eri av ti, sum i erva er; tit eru av hesum heiminum, eg eri ikki av hesum heiminum.
24Tí segði eg tykkum, at tit munu doyggja í tykkara syndum; ti at trúgva tit ikki, at eg eri tað, eg eri, so munu tit doyggja í tykkara syndum.
25Teir sőgdu tá við hann: Hvőr er tá tú? Jesus segði við teir: Beint tað, sum eg frá fyrsta degi havi sagt tykkum.
26Nogv havi eg at siga og at døma um tykkum; tó hann, ið meg sendi, er sannorðaður, og tað sum eg havi hoyrt av honum, tað tali eg út í heimin.
27Teir skildu ikki, at tað var frá faðirinum, hann segði teimum.
28Jesus segði tá: Tá ið tit eina ferð hevja mannasonin upp, tá munu tit fáa at síggja, at eg eri tað, eg eri, og at eg einki geri av mær sjálvum, men líkasum faðirin hevir lært meg, soleiðis tali eg,
29Og hann, ið sendi meg, er við mær. Hann hevir ikki latið meg einsatnallan; ti eg geri altíð tað, ið honum líkar.
30Sum hann talaði hetta, trúðu nógvir á hann.
31Jesus segði tá við teir Jødar, ið hvővdu trúð honum: Um tit verða í minum orði, tá eru tit av sonnum minir lærisveinar,
32Og tit munu læra sannleikan at kenna, og sannleikin man gera tykkum fríar.
33Teir góvu honum tað til andsvar: Vit eru Ábrahams bora og hava aldrin verið trælir hjá nokrum; hvussu kant tú tá siga: tit múnu gerast fríir?
34Jesus svaraði teimum: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, ein og hvőr, ið ger syndina, er trælur hjá syndini.
35Men trælurin verður ikki altíð í húsinum; sonurin verður har altíð.
36Ger nú sonurin tykkum fríar, tá verða tit av sonnum fríir.
37Eg veit, at tit eru av Ábrahams fólki; men tit royna at taka meg av dðgum, ti at mítt orð fær ikki rúm í tykkum.
38Eg tali tað, sum eg havi sæð hjá faðir minum, og tit somuleiðis gera tað, sum tit hava hoyrt av faðir tykkara.
39Teir svaraðu og sőgdu við hann: Okkara faðir er Ábraham. Jesus sigir við teir: Vóru tit Ábrahams bðrn, tá gjórdu tit Ábrahams gerningar.
40Men nú royna tit at taka meg av dógum, ein mann, sum hevir sagt tykkum sannleikan, sum eg havi hoyrt av Gudi; slíkt gjőrdi Ábraham ikki.
41Tit gera tykkara faðirs gerningar. Teir sőgdu við hanu: Vit eru ikki horkonubórn, ein faðir hava vit, Gud.
42Jesus segði við teir: Var Gud tykkara faðir, tá hvővdu tit elskað meg; ti eg eri útgingin og komin frá Gudi; ti tað er heldur ikki frá mær sjálvum, eg eri kðmin, men hann hevir sent meg.
43Hvi skilja tit ikki talu mina? Tí at tit kunna ikki hoyra min boðskap.
44Tit eru av ti faðiri fjandanum, og tykkara faðirs ágirndir vilja tit gera. Hann Var manndrápari frá upphavi, og í sannleikanum stendur hann ikki, ti sannleikier ikki í honum. Tá ið hann talar lygn, talar hann av sínum egná, ti hann er ein lygnari og lygnarans taðir.
45Men mær trúgva tit ikki, ti at eg sigi tannieikán.
46Hvor tykkara kann av connum siga synd uppá meg? sigi eg sánnleiká, hví trúgva tit mær ikki?
47Hann ið er av Guði, hann hoyrir Guðs orð; av teirri grund hoyrá tit ikki, ti at tit eru ikki av Guði.
48Jødarnir svaraðu og sőgdu við hann: Sigá vit ikki satt, at tú ert ein Sámáriubúgvi og hevir ein djevul?
49Jesus svaraði: Eg havi ongan djevul, heldur áeri eg faðir min, og tit vánvirðá meg.
50Men eg søki ikki min egná heiður; ein er, ið søkir hann og dømir.
51Sánniligá, sanniliga, sigi eg tykkum, um nakar varðveitir orð mítt, hann skál áldrin um aevir skoðá deyðán.
52Jødarnir sőgdu við hann: Nú vita vit, at tú hevir ein djevul. Ábraham doyði og prof etárnir, og tú sigir: um nakar varðveitir orð mítt, hann man áldrin um ævir smákká deyðán.
53Mant tú vera meiri enn faðir okkara Ábraham, sum doyði? og profetarnir doyðu! hvonn gert tú teg tjáivan til?
54Jesus svaraði: Um egheiðrimeg sjálvan, tá er heiður min einki; tað er faðir min, ið heiðrár meg, hann sum tit siga er tykkara Gud,
55Og tit kenna hann ikki, men eg kenni hann. Og um eg segði, at eg ikki kendi hann, tá hevði eg verið lygnari líkur tykkum; men eg kenni hann og goymi hansara orð.
56Ábranam, faðir tykkara, gleddi seg almikið til at síggia min dag, og hann sá hann og varð gláður.
57Tá sőgdu Jødarnir við hann: Tú ert enn ikki flmti ara gamal og tú hevir sæð Ábraham!
58Jesus segði við teir: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, áður enn Ábraham varð, eri eg.
59Tá tóku teir upp steinar til at kasta á hann; men Jesus hevði seg burtur og fór út úr halgidominum.
9. Kapittul
1OG á leiðini haðani sá hann ein mann, ið var blindur frá móður lívi.
2Og lærisveinar hans spurdu hann og sőgdu: Meistari, hvőr hevir syndað, hann ella foreldur hans, at hann føddist blindur?
3Jesus svaraði: Hvorki hevir hann syndað, ei heldur foreldur hans, men at Guds gerningar mega opinberast á honum.
4Okkum tamir at gera hansara gerningar, ið meg sendi, meðan dagur er; em nátt kemur, tá ið eingih kaún arbeiða.
5Meðan eg eri í heiminum, eri eg heimsins ljós.
6Ta ið hann hetta hevði sagt; spytti hann á jőrðina og gjőrdi evju av sputtinum og smurdi av henni á eygúni hjá ti blinda,
7Og segði við hann i Far tú og tváa tær í dámminum Síloam (tað er utlagt: „sendur“). Hann fór tá burt og tváaði sær, og hann, fór síggíandi haðanífrá.
8Tá sőgdu grannarnir og hin-ir, sum hvővdu sæð hann áður, ti hann var ðlmússubiddari: Er hetta ikki hann, sum sitið hevir og biðið olmussu?
9Nakrir sőgdu: Tað erhanu; aðrir sőgdu: Nei, men hann líkist honum. Sjálvur segði hann: Tað eri eg.
10Tá sőgdu teir Við hann: Hvussu opnaðust tá eygu tíni?
11Hann svaraði; Tann maðurin, ið nevnlst Jesus, gjðrdi evju og smurdi á eygu mini og segði yið meg: far tú til Síloam og tváa tær. Eg fór tá og tváaði mær og fekk sjónina.
12Teir sőgdu við hann: Hvar er hann? Hann sigir: Eg veit ikki;
13Teir leíða hann, sum áður hevðí verið blindur, til Farise-ararnar.
14Men tað var hvíludagúr tanndagin, Jesus gi ðrdi evjuna og opnaði eygu hansara.
15Eisini Fariseararnir spurd-u hann tá aftur, hvussu hann hevði fingiðsjónina. Men hann segði við teir: Hann legði evju á eygu mini, ðg eg tváaði mær, ognúsíggieg.
16Nakrir av Farisearúhum sőgdu tá: Hesin maðurin er ikki frá Gudi, tí hann heldur ikki hvíludagin. Aðrir sőgdu: Hvussu kann ein synduguu maður gera slík jartekn? Og har var trætni imillum teirra.
17Teir siga tá aftur við tann blinda: Hvat sigir tú um hann, síðan hann ophaði tíni eygu? Men hann segði: Hann er ein profetur.
18Jødarnir trúðu tá ikki um hann; at hann hevði verið blindur og hevði fingið sjónina, fyrr enn teir rópaðu foreldur hansara, ið sjónina hevði flngið.
19Og teir spurdu tey og sőgdu: Er hetta sonur tykkara, sum tit siga var føddur blindur? hvussu sær hann tá nú?
20Foreldur hansara svaraðu ta og sőgdu: Vit vita, at hetta er sónur okkara og at hann var føddur blindur;
21Men hvussu tað ber til, at hann nú sser, vita vit ikki, ella hvőr ið hevir opnað eygu hansara, tað vita vit ikki; spyrjiðhann sjálvan, hann er nóg gamal, hann man svara fyri seg.
22Hetta sőgdu hansara forel-dur, ti at tey bóru ótta fyri Jødunum; ti Jødarnir vóru longu komnir á samt um, at um nakar kendist við, at hann var Krittnt, skuldi hann gerast útlagin úr samfelaginum.
23Ti sőgdu hansara foreldur: Hann er nóg gamal, spyrjið hann sjálvan.
24Teir rópaðu tá á őðrum sinni mannin, sum hevði verið blindur, og sőgdu við hann: Gev Gudi æruna; vit vita, at hesin æruna er ein syndari.
25Hann svaráði tá: Um hann er ein syndari, veit eg ikki; eitt veit eg, at eg, sum var blindur, nú síggi.
26Teir sőgdu tá við hann: Hvat giórdi hann við teg? hvussu opnaði hann eygu tini?
27Hann svaraði teimum: Eg havi longu sagt tykkum tað, og tit góvu ti ikki gætur! hví vilja tit npcaftur hoyrá tað? vilja eisini tit verðá hansara lærisveinar?
28Teir deildu hann og sőgdu: Tú ert hansara lærisveinur, men vit eru Mósesar lærisveinar.
29Vit vita, at við Móses hevir Gud talað, men um henda mannin vita vit ikki, hvaðani hann er.
30Hann svaraði og segði við teir: Tá er tað tó undarligt, at tit ikki vita, hvaðan hann er, og hann hevir tó opnað eygu mini.
31Vit vita, at syndarar hoyrir Gud ikki, men um nakar óttast Gud og ger hansara vilja, hann hoyrir hann.
32Aldri nakrantíð hevir tað spurst, at nakar hevir opnað eygu hjá manni, ið fðddur var blindur.
33Var ikki hesin frá Gudi, tá kundi hann alls einki gera.
34Teir svaraðu og sőgdu við hann: Í syndum ert tú føddur, allur sum tú ert, og tu skalt læra okkum! Og teir róku hann út.
35Jesus hoyrdi, at teir hvővdu rikið hann út, og hann fánn hann og segði: Tryrt tú á Guds son?
36Hann svaraði og segði: Ja, hvőr er hann, harri, at eg má trúgva á hann?
37Jesus segði við hann: Bæði hevir tú sætt hann, og tað er hann, ið við teg talar.
38Men hann segði: Eg trúgvi, harri! og hann fall honum til kníggja.
39Og Jesus segði: Til dóms eri eg komin í henda heimin, til tess at teir, ið ikki síggja, skulu verðá síggjandi, og teir síggjandi verðá blindir.
40Nákrir av Farisearunum, sum hjá honum vóru, hoyrdutað og sőgdu við hann: Munu vit tá eisini vera blindir?
41Jesus segði við teir: Vóru tit blindir, hvővdu tit ikki synd; men nú Siga tit: vit síggja; tykkara synd stendur við.
10. Kapittul
1SANNILIGA, sanniliga, sigi eg tykkum, hann sum ikki gongur um dyrnar inn í seyðahúsið, men sleppir sær inn aðrastaðni, hann er tjóvur og ránsmaður.
2Men hann, ið gongur inn um dyrnar, er seyðamaður.
3Fyri honum letur duravaktarin upp, og seyðurin hoyrir hansara reyst, og hann kallar sin seyð at navni og fer út við honum.
4Tá ið hann hevir latið út allan sin seyð, gongur hann undan, og seyðurin fylgir honum, ti hann kennir hansara mál.
5Men einum ókunnigum man hann ikki fylgja, heldur man hann flyggja undan honum, ti hann kennir ikki málið á ókunnigum monnum.
6Hetta líknilsi segði Jesus teimum; men teir skildu ikki, hvat tað hevði at tyða, sum hann talaði til teirra.
7Jesus segði uppaftur við teir: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum: eg eri dyrnar hjá seyðinum.
8Allir teir, sum komu undan mær, eru tjóvar og ránsmenn; tó, seyðurin hoyrdi teir ikki.
9Eg eri dyrnar; um nakar gongur inn gjőgnum meg, man hann frelsast, og hann man ganga inn og ganga út og finna føðslu.
10Tjóvurin kemur ikki utan til at stjala og drepa og skemma. Eg eri komin til tess, at seyðurin skal hava lív og nøgd.
11Eg eri hin góði seyðamaðurin; hin góði seyðamaðurin letur lív sítt fyri seyðin.
12Hann sum er leigumaður og ikki seyðamaður, sum ikki eigir seyðin, hann sær úlvin koma og rymir frá seyðinum og flyr, og úlvurin rænir seyðin og rekur hann frá hvőrjum őðrum;
13Ti hann er leigumaður og leggur ikki lag í seyðin.
14Eg eri hin góði seyðamaðurin, og eg kenni minar seyðir, og minir seyðir kenna meg,
15Líkasum faðirin kennir meg og eg kenni faðirin, og eg latilívið fyri seyðin.
16Og eg havi aðrar seyðir, sum ikki eru úr hesum seyðahúsi; eisini teir eigi eg at røkta, og teir munu lioyra mina reyst, og tað skal verða eitt fylgi, ein seyðamaður.
17Ti elskar faðirin meg, ti at eg lati lív rnítt fyri at taka tað aftur.
18Eingin tekur tað av mær, men eg lati tað sjalvviljándi. Eg havi vald til at lata tað, og eg havi vald til at taka tað aftur; hetta boðorðið fekk eg frá faðir minum.
19Av hesum orðum varð uppaftur trætni millum Jødánná.
20Nógvir av teimum sőgdu tá: Hann hevir ein djevul og er óður; hví hoyra tit eftir honum?
21Aðrir sőgdu: Hesi orðini eru ikki av einum djevulóðum manni; man ein djevul kunna opná eygu hjá blindum fólki?
22Men tempulvigsluhőgtíðin kom í Jerusalem; tað var vetur.
23Og Jesus gekk um í halgidóminum í stólpastovu Salomons.
2424 Tá flyktust Jødarnir um hann og sőgdu við hann: Hvussu leingi ætlar tú at halda okkara sál í iva? Ert tú Kristus, so sig okkum tað bart út.
25Jesus svaraði: Eg havi sagt tykkum tað, og tit trúgva ti ikki; teir gerningar, sum eg geri í míns faðirs navni, teir bera vitni um meg.
26Men tit trúgva ikki, ti at tit eru ikki av mínum seyði, sum eg segði tykkum.
27Mínir seyðir hoyra mina reyst, og eg kenni teir, og teir fylgja mær,
28Og eg gevi teimum ævigt, lív, og teir skulu aldri um ævir tynast, og eingin man slíta teir úr mini hond.
29Faðir mín, sum hevir givið mær teir, er meiri enn allir, og eingin kann slíta nakað úr míns faðirs hond.
30Eg og faðirin vit eru eitt.
31Jødarnir tóku uppaftur steinar til at grytá hann.
32Jesus svaraði teimum: Nógvar góðar gerningar syndi eg tykkum frá faðir minum; fyri hvőnn av hesum gerningum grytá tit meg?
33Jødarnir svaraðu honum: Táð er ikki fyri nakran góðan gerning, vit gryta teg, men fyri Guðsháð, og fyri tað at tú, sum ert maður, gert teg sjálvan til Gud.
34Jesus tvaraði teimum: Stendur tað ikki skrivað í tykkara lőgbók: „eg segði: tit eru Gudár?“
35Tá ið hon hevir kallað teir Gudár, sum Guds orð kom til— og skriftin kann ikki vikast—
36Siga tá tit við hann, sum faðirin hevir halgáð og útsent í heimm: tú spottar Gud! ti at eg segði: eg eri sonur Guds!
37Er tað ikki mins faðirs gerningar, eg geri, tá trúgvið mær ikki;
38Men geri eg teir, tá trúgvið geraingunum, tó tit ikki vilja trúgva mær, at tit kunna faa atvita og kenna, at faðirin er mær og eg 1 faðirinum.
39Teir royndu tá at taka hann, men hann slapp úr hondum teirra.
40Og hann fór aftur burtur yvir um Jordan, til tann staðin, hvar Jóhannes i fyrstuni hevði verið og doypt, og hann dvald-ist har.
41Og nógvir komu til hansara, og teir sőgdu: Jóhannes gjőrdi einki jartekn, men alt, sum Jóhannes segði um hann, var satt.
42Og nógvir fingu trúgv á hann har.
11. Kapittul
1MEN har var ein maður, ið lá sjúkur, Lázarus úr Betániu, ur teirri bygd, hvar Maria og systir hennar Marta búðu.
2(Men tað var tann Maria, ið smurdi Harran við smyrslum og turkaði føtur hansara við har-lokkum sínum; bróðir hennar, Lázarus, var sjúkur.)
3Systrarnar sendu tá boð til hansara og sőgdu: Harri, sí, hann sum tú elskar, er sjúkur.
4Men tá ið Jesus hoyrdi tað, segði hann: Henda sjúkan er ikki til deyða, men Gudi til æru, til tess at Guds sonur kann dyrmetast av henni.
5Men Jesus elskaði Martu og systur hennar og Lázarus.
6Tá ið hann nú hevði hoyrt, at Lázarus var sjúkur, tá dvaldist hann í tveir dagar á tí staði, hvar hann var.
7Siðani sigir hann tínæst við lærisveinarnar: Latum okkum fara aftur til Júdeu.
8Lærisveinarnir siga við hann: Meistari, nyliga ætlaðu Jødarnir at grýta teg, og tú fert aftur hagar
9Jesus svaraði: Eru ikki tólv tímar í deginum? gongur maður á degi, sn av ar hann ikki, tí at hann sær henda heimsins Ijós;
10Men gongur maður á nátt, sn av ar hann, tí at ljósið er ikki í honum.
11Hetta segði hann, og tínæst sigir hann við teir: Lázarus, vinmaður okkara, er sovnaður, men eg fari at vekja hann úr svovni.
12Tá sőgdu lærisveinarnir við hann: Harri, er hann sovnaður, so man hann batna.
13Men Jesus hevði sagt tað um hansara deyða; men teir hildu, at hann segði tað um svovnhvíluna.
14So segði tá Jesus bart út við teir: Lázarus er deyður;
15Og fyri tykkara skuld, til tess at tit skulu trúgva, eri eg glaður við, at eg ikki var staddur bar; men latum okkum fara til hansara.
16Tá segði Tomas (hann sumkallast Didymos t.e.: tvíburá-bárn) við teir, ið vóru lærisveinar viðhonum: Latum eisini okkum fara at doyggja við honum.
17Tá ið nú Jesus kom, fánn hann, at hann longu hevði ligið fyra dagar í grővini.
18Men Betánia lá nær við Jerusalem, nakað sum fimtan stádiur (t.e.: hálvan annan fjórðung) haðanítrá.
19Men nógvir av Jødunum vóru komnir til Mariu og Mariu at troysta tær eftir bróður teirra.
20Tá ið nú Marta hoyrdi, at Jesus kom, fór hon út ímóti honum; men Maria sat heima í husinum.
21Tá segði Marta við Jesus: Harri, hevði tú verið her, mundi bróðir min ikki verið deyður;
22Men eisini nú veit eg, at ált sum tú biður Gud um, tað man Gud gevá tær.
23Jesus sigir við hana: Bróðir tin man reisast upp aftur.
24Marta sigir við hann: Eg veit, at hann man reisast upp aftur í uppreisnini á evstá degi.
25Jesus segði við hana: Eg eri uppreisnin og lívið; hann, ið tryr á meg, um enn hann doyr, man hann liva,
26Og hvőr tann, sum livir og tryr á meg, hann skál áidrin um ævir doyggja; tryrt tú hesum?
27Hon sigir við hann: Ja, harri; eg havi trúð, at tú ert Krittns, Guds sonur, hann ið kemur í heimin.
28Og tá ið hon hetta hevði sagt, fór hon av stað og rópaði systur sina Mariu og segði loyn-iligá: Lærarin er her og rópár teg.
29Tá ið hon hoyrdi tað, resist hon við skundi og fer til hans ara.
30Men Jesus var evn ikki ko ju in í bygdina, men var á ti stað i, hvar Marta hevði møtt honum.
31Tá ið nú Jødarnir, sum vóru hjá henni í núsinum og troystaðu hana, sóu, at Maria við skundi reistist og fór út, fóru teir aftaná hana í teirri hugsan, at hon fór út til grővina at gráta har.
32Tá ið nú Maria kom hagar, hvar Jesus var, og sá hann, fall hon honum til fóta og segði við hann: Harri, hevði tú verið her, so var bróðir min ikki deyður.
33Tá ið nú Jesus sá hana gráta og teir Jødar gráta, ið vóru komnir við henni, hrmaðist hann í andanum og rørdist almikið;
34Og hann segði: Hvar hava tit lágt hann? Teir siga við hann: Harri, kom og síggj?
35Jesus feldi tár.
36Jødarnir sőgdu tá: Sí, hvussu hann elskaði hanu!
37Men summir av teimum sőgdu: Kundi ikki hann, ið opnaði eyguni hjá ti blinda, hava gjőrt, at eisini hesin ikki var deyður?
38Jesus harmast tá uppaftur í sær og kemur til grővina; men hon var eitt helli, og ein steinur lá fyri tí.
39Jesus sigir: Takið steinin frá. Marta, systir tann deyða, sigir við hann: Harri, roykur gongur longu av honum; ti hann hevir ligið har fyra dagar.
40Jesus sigir við hana: segði eg tær ikki, at um tú tryrt, skalt tú síggja Guds dyrd?
41Teir tóku tá steinin frá. Men Jesus hevði eyguni upp móti himli og segði.: Faðir, eg takki tær, at tú hevir hoyrt meg.
42Væl visti eg at tú altíð hoyrir meg; men vegna mannflokksins, ið stendur rundan um, segði eg tað, at tey skulu trúgva, at tað er tú, ið hevir útsent meg.
43Og tá ið hann hetta hevði sagt, rópaði hann hart: Lázarus, kom út hegar!
44Hin deyði kom út, bundin um føturnar og hendurnar við likklæðum, og hansara andlit var umbundið við sveittadúki. Jesus sigir við tey: Loysið hann og latið hann ganga.
45Nógvir av teimum Jødunum, ið vóru komnir til Mariu og hvővdu sæð, hvat hann gjőrdi, trúðu tá á hann.
46Men summir av teimum fóru avstað til Fariseararnar og sőgdu teimum, hvat Jesus hevði gjórt.
47Tá saman kallaðu hővuðsprestarnir og Fariseararnir ráðið, og teir sőgdu: Hvat skulu vit gera, ti hesin maðurin ger nógv jartekn?
48Sleppa vit honum soleiðis, fara allir at trúgva á hann, og menninir úr Hom munu sara at koma og taka bæði okkara stað og okkara sólk.
49Men ein av teimum, Kaiafas, sum var hővuðsprestur hetta árið, segði við teir: Tit vita einki,
50Ei heldur hugsa tit um, at tað er tykkum gagnligari, at ein maður doyr fyri fólkið, enn at alt fólkið oyðist.
51Men hetta segði hann ikki av sær sjálvum, men sum hann var hővuðsprestur hetta árið, spáaði hann, at Jesus varð at doyggja fyri fólkið,
52Og ikki fyri Jødafólkið eina, men fyri eisini at samla tey spjaddu Gudsbðrnini í eitt.
53Frá ti degi samráddust teir ti um at taka hann av dógum.
54Ti gekk Jesus ikki longur opinberliga millum Jődanna, men fór burtur haðani út í bygdalagið nær við oyðumőrkina, til eina bygd, ið eitur Efráim, og har dvaldist hann við lærisveinunum.
55Men pátkirnar hjá Jødunum vóru nær, og nógvir fóru úr lándsbygdini niðan til Jerúsalems fyri páskir til at reinsá seg.
56Teir leitaðu nú eftir Jesusi og sőgdu hvőr við annan, meðan teir stóðu í halgidominum: Hvat tykist tykkum? man hann als ikki koma til hőgtíðina?
57Men hővuðsprestarnir og Fariseararnir hővdu givið orð og boð, at um nakar visti, hvar hann var, skuldi hann siga til, at teir kundu handtaka hann.
12. Kapittul
1JESUS kom nú sex dagar fyri pátkirnar til Betániu, hvar Lázarus var, hann sum Jesus reisti upp frá deyðum.
2Har gjőrdu teir nú honum eina kvőldveitslu, og Marta gekk fyri borðum, men Lázarus var ein av teimum, ið sótu til borðs við honum.
3Maria tók tá eitt pund av óblandaðum og ógviliga dyrum nardns-smyrsli og smurdi Jesusar føtur og turkaði føtur hansara við hárlokkum sínum; men húsið fyltist av smyrslaroykinum.
4Men Júdas Ískarjot, ein av hansara lærisveinum, tann sami sum seinni sveik hann, sigir:
5Hvi varð ikki hetta smyrslið selt fyri tryhundráð denáriár og givið fátækum fólki?
6Men hetta segði hann ikki, ti at hann var umhyggin um tey fátæku, men ti at hann var tjóvur og hevði pengákistilin og tók tað, sum í hann varð lagt.
7Tá segði Jesus: Lat tú hana vera, hon hevir goymt tað til min gravleggingar dag.
8Ti tey fatæku hava tit altíð hjá tykkum, men meg hava tit ikki altíð.
9Nú fekk hin stóri flokkurin av Jødunum at vita, at hann var har, og teir komu, ikki bert fyri Jesusar skuld, men eisini til at siggja Lázarus, sum hann hevði reist upp frá deyðum.
10Men hővuðsprestarnir samráddust um at taka eisini Lázarus av dőgum,
11Ti at nógvir av Jødunum vegna hansara fóru og trúðu á Jesus.
12Dagin eftir var tað ein stórur mannaflokkur, ið komin var til hőgtiðina, sum, tá ið teir frættu, at Jesus kom til Jerúsalems,
13Tók pálmaviðargreinir og fór út at møta honum, og teir rópaðu: Hosanna, vaelsignaður veri hann, sum kemur í navni Harrans, tann Israels kongur.
14Men Jesus fann eitt esilsfyl og setti seg á tað, sum skrivað stendur:
15Ottast ikki, dóttir Sion, sí kongur tin kemur, sitandi á esilsfyli.
16Hetta skildu lærisveinar hansara ikki í fyrstuni; men tá ið Jesus var vorðin dyrmettur, tá rann teimum í huga, at hetta var skrivað um hann, og at teir hővdu gjőrt hetta við hann.
17Tann mannaflokkurin, ið var við honum, vitnaði tá, at hann hevði kallað Lázarus út úr grðvini og reist hann upp frá deyðum.
18Tess vegna fór eisini mannafiokkurin út ímóti honum, tí at tey frættu, at hann hevði gjőrt hetta jarteknið.
19Fariseararnir sőgdu tá hvőr við annan: Tit siggja, at tað kemur einki á skaftið hjá tykkum; sí, hvőrt mannabarn er farið at elta hann.
20Men har vóru nakrir Grikklandsmenn millum teirra, ið fóru niðan at tilbiðja á hőgtíðini.
21Hesir fóru nú til Filippusar, hann sum var úr Betsáidu í Gálíleu, og bóðu hann og sőgdu: Harri, vit vilja fegin siggja Jesus.
22Filippus kemur og sigir tað við Andrias; Andrias og Filippus koma og siga tað við Jesus.
23Men Jesus svarar teimum og sigir: Timin er komin, at mansins sonur skal dýrgerast.
24Sanniliga, sanniliga sigi eg tykkum, um hveitikornið ikki fellur í jőrðina og doyr, verður tað einsamalt; men doyr tað, her tað miklan ávőxt.
25Hann, ið elskar lív sítt, missir tað, og hann, ið hatar lív sítt í hesum heimi, man varð-veita tað til ævigt lív.
26Um nakar tænir mær, tá fylgi hann mær, og har hvar eg eri, har skal eisini min tænari vera; um nakar tænir mær, man faðirin æra hann.
27Nú er sál min í angist; og hvat skal eg siga? faðir, frelsa tú meg út frá hesum tímanum? Tó, tí eri eg komin til henda tíman.
28Faðir, dyrmet navn títt! Tá kom ein rodd avhimlinum: Bæði havi eg dýrmett og man eg seinnameiri dýrmeta tað.
29Tá segði mannaflokkurin, ið stóð har og hoyrdi tað, at toran hevði gingið; aðrir sőgdu: Tað er ein eingil, ið hevir talað við hann.
30Jesus svaraði og segði: Ikki fyri mina skuld er henda rodd komin, men fyri tykkara.
31Nú gongur dómur yvir henda heim; nú verður hővdingin yvir hesum heimi kastaður út;
32Og eg man, tá ið eg eri upphavdur frá jőrðini, draga allar til min.
33Men hetta segði hann fyri at kunngera, hvat deyða hann varð at doyggja.
34Mannafiokkurin svaraði honum tá: Vit hava hoyrt úr lőgbókini, at Kristus skal verða í allar ævir; hvussu sigir tútá, at mannasonurin skal upphevj ast? hvőr er hesin manna sonurin?
35Tá segði Jesus við teir: Enn eina skamma stund er ljósið hjá tykkum; gangið, meðan tit hava ljósið, at ikki myrkur skal taka tykkum; og hann, ið gongur í myrkrinum, veit ikki, hvar hann fer.
36Meðan tit hava ljósið, so trúgvið á ljósið, at tit kunna verða ljósins born. Hetta talaði Jesus, og hann fór burtur og fjaldi seg fyri teimum.
37Men tó at hann hevði gjórt so nógv storverk fyri teirra eygum, trúðu teir tó ikki á hann,
38At tað orðið hjá Esajas profetinum skuldi ganga út, sum hann segði: „Harri, hvőr trúði tí, vit hava hoyrt? og fyri hvőrjum varð Harrans armur opinberaður?“
39Ti kundu teir ikki trúgva, tí at Esajas á őðrum staði hevir sagt:
40„Hann hevir blindað teirra eygu og hert teirra hjarta, at teir ikki skuldu síggja við eygunum og skilja við hjartanum og venda við, so at eg kundi grøða teir.“
41Hetta segði Esajas, tí at hann sá hansara dyrd og talaði um hann.
42Tó vóru tað kortini eisini av hovdingunum nógvir, ið trúðu á hann; men venga Farisearanna kendust teir ikki við tað, at teir ikki skuldu rekast út úr samfelaginum.
43Tí teir elskaðu manna heiður meir enn Guds heiður.
44Men Jesus rópaði og segði: Hann, ið tryr á meg, hann tryr ikki á meg, men á hann, ið meg sendi,
45Og hann, ið meg skoðar, skoðar liann, ið meg sendi.
46Eg eri komin sum ljós í heimin, at ein og livor, ið tryr á meg, ikki skal verða í myrkrinum.
47Og um nakar hoyrir mini orð og ikki goymir tey, so dømi ikki eg hann; tí eg eri ikki komin at døma heimin, men at frelsa heimin.
48Hann, ið meg forsmáar og ikki tekur við orðum minum, hann hevir ein, ið dømir hann; tað orðið, ið eg talaði, tað man døma hann á evsta degi.
49Tí eg havi ikki talað av mær sjálvum, men faðirin, ið meg sendi, hann hevir givið mær boð um, hvat eg skal siga og hvat eg skal tala.
50Og eg veit, at hansara boðorð er ævigt lív. Hvat eg tá tali, tað tali eg soleiðis, sum faðirin hevir sagt mær.
13. Kapittul
1MEN fyri páskahőgtíðina, tá ið Jesus visti, at hansara timi var komin, at hann skuldi sara úr hesum heiminum heim til faðirin, tá var tað, at hann, sum hevði elskað sínar egnu, sum vóru í heiminum, elskaði teir til tað síðsta.
2Meðan nátturði varð etin, tá ið djevulin longu hevði skotið Júdasi Ískarjot, Símunar soni, í hjarta at s vikja hann,
3Tá reisist Jesus—sum visti, j at faðirin hevði fingið honum alt upp í hendur, og at hann var komin frá Gudi og fór til Guds—frá nátturðanum,
4Og hann tekur yvirklæðini av sær, og hann tók ein líndúk og bant hann um seg.
5Síðan hellir hann vatn í vaskiílátið, og hann fór at tváa føturnar hjá lærisveinunum og turka teir við ti líndúki, hann hevði bundið um seg.
6Hann kemur tá til Símun Pæturs; hann sigir við hann: Harri, tu tváar minar føtur?
7Jesus svaraði og segði við hann: Hvat eg geri, veitst tú ikki nú, men seinni mant tú fara at skilja tað.!
8Pætur sigir við hann: Aldri I í allar ævir skalt tú tváa minar i føtur. Jesus svaraði honum: Tvái eg teg ikki, hevir tú ikki felag við meg.
9Símun Pætur sigir við hann: Harri, ikki minar føtur aleina, men eisini hendurnar og hővdið.
10Jesus sigir við hann: Hann, ið er tvigin, honum nytist ikki at tváa annað enn føturnar, men er allur reinur; og tit eru reinir, men ikki allir,
11Ti hann kendi hann, sum sveik hann; ti segði hann: Tit eru ikki allir reinir.
12Tá ið hann nú varliðugur at tváa føtur teirra og hevði tikið; klæði sini og seibt seg aftur, segði hann við teir: Skilja tit, hvat eg havi gjðrt við tykkum?
13Tit nevna meg: meistarin og harrin; og tit siga satt; ti eg eri tað.
14Tá ið nú eg, harrin og meistarin, havi tvigið tykkara føtur, eiga eisini tit at tváa føturnar hvőr hjá őðrum.
15Ti eitt fyridømi havi eg givið tykkum, at eisini tit skulu gera, sum eg havi gjőrt við tykkum.
16Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, ein tænari er ikki meiri enn harri hansara, ei heldur ein sendimaður meiri enn hann, ið sendi hann.
17Tá ið tit vita hetta, sælir eru tit, um tit so gera.
18Eg sigi tað ikki um tykkum allar; eg veit, hvőrjar eg havi útvalt; men tað er so, til tess at skriftin skuldi ganga út: „Hann, ið etur við mær breyðið, hevir lyft hæl sin ímóti mær.“
19Frá hesi stund sigi eg tykkum tað, áður enn tað gongur út, at tit, tá ið tað er gingið út, skulu trúgva, at eg eri tað, eg eri.
20Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, hann, ið tekur við honum, ið eg sendi, tekur við mær, men hann, ið við mær tekur, tekur við honum, ið sendi meg.
21Tá ið Jesus hetta hevði sagt, harmaðist hann í andanum, og hann vitnaði og segði: Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, ein tykkara fer at svíkja meg.
22Lærisveinarnir hugdu hvőr uppá annan, í óvissu um, hvőr tað var, ið hann tosaði um.
23Ein av Jesusar lærisveinum lá upp í fovningin hjá honum, tann sami, sum Jesus elskaði.
24At honum nikkaði tá Símun Pætur og sigir við hann: Sig, ihvőr tað er, ið hann tosar um.
25Og sum hann lá upp í fovningin hjá Jesusi, sigir hann við hana: Harri, hvőr er tað?
26Jesus svarar: Tað er hann, sum eg gevi tann bitan, eg nú drepi niður í. Hann drap tá bitan niður í og gevur Júdasí, soni Símun Ískarjots.
27Og tá ið hann hevði fingið bitan, tá fór Satan inn í hanm Jesus sigir tá við hann: Tað sum tú gert, tað ger skjótt!
28Men eingin teirra, ið sótu til borðs, skildij hví hann segði hetta við hann.
29Ti summir hildu, av tí at Júdas hevði pengakistilin, at Jesús segði við hann: Keyp, hvat vit nýta til hőgtíðina; elia at hann skuldi geva nakað til tey fatæku.
30Tá ið hann nú hevði tikið bitan, fór hann strax út; men tað var nátt.
31Tá ið hann nú var farin út, sigir Jesus: Nú er mannasonurin vorðin dyrmætur, og Gud er dyrmettur í honum.
32Er Guð heiðraður í honum, man eisini Gud heiðra hann í sær, og bratt man hann heiðra hann.
33Kæru born, enn eina lítla stund eri eg hjá tykkum; tit munu fara at leita eftir mær, og líkasum eg segði við Jødarnar; „Hagar sum eg fari, kunna tit ikki koma,“ sigi eg nú eisini við tykkum.
34Eitt nytt boðorð gevi eg tykkum, at tit skulu elska hvőr annan, líkasum eg havi elskað tykkum, til tess at eisini tit skulu elska hvőr annan.
35Á tí skulu allir kenna, at tit eru lærisveinar hjá mær, um tit hava kærleika tykkara mill-um.
36Símun Pætur sigir við hann: Harri, hvar fert tú? Jesus svaraði: Hagar sum eg fari, kant tú ikki fylgja nú, men seinni mant tú fylgja.
37Pætursigirvið hann: Harri, hví kann eg ikki fylgja tær nú? mítt lív skal eg lata fyri teg.
38Jesus svarar: Títt lív skalt tú lata fyri meg? sanniliga, sanniliga, sigi eg taer, hanin man ikki gala, fyrr enn tú hevir avnoktað meg tríggjar ferðir.
14. Kapittul
1HJARTA tykkara verði ikki óttafult; tit trúgva á Gud, trúgvið eisini á meg!
2I mins faðirs húsi eru nógvar hallir; um so ikki var, hevði eg sagt tykkum tað; ti eg fari burtur at tilreiða stað fyri tykkum;
3Og tá ið eg eri farin og havi tilreitt stað fyri tykkum, komi eg aftur, og eg man taka tykkum til min, til tess at eisini tit skulu vera har sum eg eri.
4Og hvar eg fari, vita tit, og vegin vita ti ti
5Tomas sigir við hann: Harri, vit vita ikki, hvar tú fert, og hvussu vita vit vegin?
6Jesus sigir við hann: Eg eri vegurin og sannleikin og lívið; eingin kemur til faðirin utan ígjőgnum meg.
7Hővdu tit kent meg, so hővdu tit eisini kent faðir min; og frá hesi stund kenna tit hann og hava sætt hann.
8Filippus sigir við hann: Harri, vís okkum faðirin, og tað er nóg mikið hjá okkum.
9Jesus sigir við hann: So langa tíð havi eg verið hjá tykkum, og tú kennir meg ikki, Filippus! hann, ið meg hevir sætt, hevir sæet faðirin; hvussu sigir tú tá: vís okkum faðirin?
10Trýrt tú ikki, at eg eri í faðirinum, og faðirin í mær? Tey orð, sum eg sigi við tykkum, tali eg ikki av mær sjálvum; men tað er faðirin, sum hevir vist í mær, ið ger sínar-gerningar.
11Trúgvið mær, at eg eri í faðirinum, og faðirin í mær; um ikki, so trúgvið tað vegna sjálva gerninganna.
12Sannillga, sannillga, sigi eg tykkum, hann, ið tryr á meg, teir gerningar, sum eg geri, man eisini hann sara at gera, og størri enn hesar man hann gera;
13Ti eg fari til faðirin, óg hvat tit so biðja um í minum navni, tað man eg gera, at faðirin kann dyrmetast í soninum.
14Biðja tit um nakað í minum navni, man eg gera tað.
15Elska tit meg, tá skulu tit halda mini boðorð,
16Og eg man biðja faðirin, og hann skal geva tykkum ein annan talsmann at vera hjá tykkum um allar ævir,
17Sannleikans anda, sum heimurin ikki kann fáa, ti at hann sær hann ikki, kennir hann ikki heldur; tit kenna hann, ti hann byr hjá tykkum, og í tykkum verður hann búgvandi.
18Eg man ikki sleppa tykkum faðirleysum, eg komi til tykk-ara.
19Enn eina lítla lótu, so sær heimurin meg ikki longur; men tit síggja meg, ti eg livi, og tit munu liva;
20Á ti degi munu tit skilja, at eg eri í faðir minum, og tit í mær, og eg í tykkum.
21Hann, ið hevir mini boðorð og heldur tey, hann er tað, ið elskar meg; men hann, ið meg elskar, verður elskaður av faðir minum, og eg man elska hann, og eg man opinberá meg fyri honum.
22Júdas (ikki Iskarjot) sigir við hann: Harri, hvat veldur tá, at tú ætlar at opinberá teg fyri okkum og ikki fyri heiminum?
23Jesus svaraði og segði við-hann: Um nakar elskar meg, man hann halda mítt orð, og faðir min man elska hann, og til hansara munu vit koma og taka bústað hjá honum.
24Hann, ið ikki elskar meg, heldur ikki mini orð; og taf orð, sum tit hoyra, er ikki mítt, men faðírsins, ið meg sendi.
25Hetta havi eg talað við-tykkum, meðan eg dvaldist hjá tykkum;
26Men talsmaðurin, hin halgf andin, sum faðirin man senda í minum navni, hann man læra tykkum alt og minna tykkum á alt, sum eg havi sagt tykkum.
27Frið lati eg eftir hjá tykkum, min frið gevi eg tykkum; eg gevi tykkum ikki, eins og heimurin gevur. Hjarta tykkara verði ikki óttafult, ei heldur dirvislítið.
28Tit hoyrdu, at eg segði við tykkum: „Eg fari burtur, og eg komi til tykkara;“ hvővdu tit elskað meg, tá hóvdu tit glett tykkum við, at eg fari til faðirsins; ti faðirin er meiri enn eg.
29Og nú havi eg sagt tykkum tað, áðrenn tað verður, at titskulu trúgva, tá ið tað hevir tilborist.
30Eg man ikki tala nógv hereftir við tykkum; ti heimsins hővdingi kemur, og í mær ei gir hanneinki;,
31Men, til tess at heimurin skal fáa at vita, at eg elski faðirin, og at eg geri soleiðis, sum faðirin hevir boðið mær, tá rísið frá borði, latum okkum fara hiðani!
15. Kapittul
1EG eri tað rætta víntræið, og faðir min er víngarðsmaðurin.
2Hvőrja ta grein á mær, sum ikki ber ávőxt, hana tekur hann burtur, og hvőrja ta, sum ber ávőxt, hana reinsar hann, at hon skal bera meiri ávőxt.
3Tit eru longu reinir av ti orði, sum eg havi talað til tykkara.
4Verðið í mær, so verði eisini eg í tykkum; líkasum greinin ikki kann bera ávőxt av saer sjálvari utan hon verður á víntræinum, soleiðis kunna heldur ikki tit, utan tit verða í mær.
5Eg eri víntræið, tit eru greinirnar. Hann, ið verður í mær og eg í honum, hann ber miklan ávőxt; ti utanfyri meg kunna tit als einki gera.
6Um nakar ikki verður í mær, verður hann kastaður út sum ein grein og főlnar, og teir bera tær saman og kasta tær inn í eldin, og tær brenna.
7Verða tit i mær, og mini orð verða í tykkum, tá biðið um, hvat tit so vilja, og tað skal veitast tykkum.
8Faðir min er dyrmettur av ti, at tit bera miklan ávőxt, og tit verða lærisveinar hjá mær.
9Líkasum faðirin hevir elskað meg; havi eg eisini elskað tykkum; verðið í minum kærleika.
10Halda tit mini boðorð, so verða tit í minum kærleika, líkasum eg havi hildið faðirs mins boðorð og verði í hansara kærleika.
11Hetta havi eg talað til tykkara, til tess at min gleði kann vera í tykkum og tykkara gleði verða fullkomin.
12Hetta er mítt boðorð, at tit skulu elska hvőr annan, líkasum eg havielskað tykkum.
13Meiri kærleika hevir eingin enn tann, at hann letur lív sítt fyri vinir sínar.
14Tit eru vinir minir, um tit gera tað, sum eg bjóði tykkum.
15Eg kalli tykkum ikki longur tænarar, tí tænarin veit ikki, hvat harri hansara ger; men tykkum havi eg kallað vinir, ti alt hvat ið eg havi hoyrt av faðir minum, tað havi eg kunnojørt tykkum.
16Ikki tit hava útvalt meg, men eg havi útvalt tykkum og sett tykkum til tess, at tit skulu sara og bera ávőxt, og at tykkara av őxtur skal vera stoðugur, so at faðirin kann geva tykkum, hvat ið tit so biðja hann um í minum navni.
17Alt hetta áleggi eg tykkum, til tess at tit skulu elska hvőr annan.
18Um heimurin hatar tykkum, tá vitið, at hann hevir hatað meg fyrst.
19Vóru tit av heiminum, tá mundi heimurin elska sítt egið; men ti at tit ikki eru av heiminum, men eg havi útvalt tykkum úr heiminum, ti hatar heimurin tykkum.
20Leggið tykkum í minni tað orðið, sum eg segði tykkum: „Ikki er ein tænari meiri enn harri hans.“ Hava teir veitt i mær atsókn, munu teir eisini veita tykkum; hava teir goymt míttorð, munu teir eisini goyma tykkara.
21Men alt hetta munu teir gera ímóti tykkum fyri mins navns skuld, ti at teir ikki kenna hann, ið meg sendi.
22Var eg ikki komin og hevði taíað við teir, tá hővdu teir ikki synd; men nú hava teir einki at bera í bøtuflaka fyri teirra syud.
23Hann, ið meg hatar, hatar elsini faðir min.
24Hevði eg ikki gjőrt teir gerningar hjá teimum, sura eingin annar hevir gjðrt, tú hővdu teir ikki synd; men bæði hava teir nú sæð teir og tóhatað baeði meg og faðir min.
25Men tað hevir gingið so, fyri at tað orðið, ið stendur skrivað í teirra lőgbók, skuldi ganga út; „Teir hataðu meg utan orsők.“
26Tá ið talsmaðurin kemur sum eg man senda tykkum frá faðirinum, sannleikans andi, sum gongur út frá faðirinum, tá man hann bera vitni um meg;
27Men eisini tit bera vitni, ti tit hava verið við mær frá fyrstu stund.
16. Kapittul
1HETTA havi eg talað til tykkara, at tit ikki skulu missa fótafesti.
2Teir fara at reka tykkum út úr samfelaginum; ja, tann timi kemur, at hvőr, sum tekur tykkum av dőgum, man tykjast at gera Gudi eitt tøkt verk.
3Og hetta gera teir, ti at teir ikki hava kent faðirin, ei heldur meg.
4Men hetta havi eg sagt tykkum, at tit, tá ið tíðiu kemúr, skulu hava tað í minni, rat eg segði tykkum tað; men hetta segði eg tykkum ikki fyrstuni, ti at eg var hjá tykkum.
5Men nú fari eg burtur til hansara, ið meg sendi; og eingin tykkara spyr meg: hvar fert tú?
6Men ti at eg havi; sagt tykkum hetta, hevir sorgin fylt tykkara hjarta.
7Men eg sigi tykkum sannleikan, tað er tykkum til frama at eg fari hiðani. Ti, fari eg ikki hiðani, man talsmaðurin ikki koma til tykkara; men fari eg burtur, man eg senda hann til tykkara.
8Og tá ið hann kemur, man hann sannføra heimin um synd og um rættvísi og um dóm.
9Um synd, ti at tey ikki ttrúgva á meg;
10Og um rættvísi, ti at eg fari burtur til faðirin, og tit síggja meg ikki longur;
11Og um dóm, ti at hðvdingin yvir hesum heimi er dømdur.
12Enn havi eg mangt at siga tykkum, men tit kunna ikki bera tað nú;
13Men tá ið hann, sannleikans andi, kemur, man hann vegleiða tykkum til allan sannleikan,; ti hanu man ikki tala av sær sjálvum, men hvat ið hanu hoyrir, man hann tala, og tey komandi sing man hann kunngeratykkum.
14Hann man gera meg dyrmætan, ti; av mínum man hann taka og kunngera tykkum.
15Alt tað, sum faðirin hevir, tað er mítt; ti segði eg, at hann tekur av minum ogman kunngera tykkum tað.
16Um eina lítla lőtu so síggja tit meg ikki longur, og uppaftur um eina lítla lőtu so munu tit síggia meg, ti at eg fari til faðirin.
17Tá sőgdu nakrir av hansara lærisveinum sínámillum: Hvat er hetta, sum hann sigir við okkum: „um eina lítla lőtu so síggja tit meg ikki, og uppaftur um eina lítla lőtu so munu tit síggja meg?“ og: „eg fari burtur tilfaðitin?“
18Teír sőgdu tá: Hvat er hetta, sum hann sigir um ta lítlu lőtuna? vit skiila ikki tað, hann sigir.
19Jesus visti, at teir ætlaðu at spyrja hann, og hann segði við teir: Er tað um hetta, tit hava orðaskifti saman, at eg segði: um eina lítla lőtu so síggja tit, meg ikki og uppaftur um eina lítla lőtu so munu tit síggja meg?
20Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, sit munu grata og eymka tykkum, men heimurin man gleðast; tit munu saraat verða sorgarbundnir, men tykkara sorg man vendast til gleði.
21Kvinnan, tá ið hon føðir, hevir angist, ti at hennar timi er komin; men tá ið hon hevir føtt bamið, hevir hon ikki longur neyðina í minni av gleði yvir, at eitt mannabarn er borið í heimin.
22Eisini tit hava tá nú sorg; men eg man síggj a tykkum aftur, og hjarta tykkara man gleðast, og gleði tykkara tekur eingin frá tykkum.
23Og á ti degi munu tit ikki spyrja meg um nakað. Sanniliga, sanniliga, sigi eg tykkum, alt hvat tit biðja faðirin um í minum navni, man hann geva tykkum.
24Hegartil hava tit ikki biðið um nakað í minum navni; biðið, og tit munu fáa, at tykkara gleði skal vera fullkomin.
25Hetta havi eg talad til tykkara í líknilsum; tað kemur ein stund, tá ið eg ikki longur man tala til tykkara í líknilsum, men beint út kunngera tykkum um faðírin.
26A ti degi munu tit biðja í minum navni, og ikki sigi eg tað við tykkum, at eg vil biðja faðírin fyri tykkum;
27Ti faðírin sjálvur elskar tykkum, ti at tit hava elskað meg og hava trúð, at eg eri komin frá Gudi.
28Eg eri útgingin frá faðirínum og komin í heimin; eg fari úr aftur heiminum og fari til faðirsins
29Lærisveinar hansara siga: Si, nú talar tú beint út, og tað er ikki nakað líknilsi, tú sigir.
30Nú vita vit, at tú veitst alt og ikki hevir neyðugt, at nakar spyr teg; tess vegna trúgva vit, at tú ert útgingin frá Gudi.
31Jesus svaraði teimum: Nú trúgva tit l
32Si, tað kemur ein stund, og hon er komin, tá ið tit skulu styggjast burtur hvőr til sitt og lata meg eínsamgllan; tó eri eg ikki einsamallur, ti at faðirín er við mær.
33Hetta havi eg talað til tykkara, so at tit skulu hava frið í mær. I heiminum hava tit trongd; men verið hugdjarvir, eg havi vunnið sigur á heiminum.
17. Kapittul
1HETTA talaði Jesus, og hann hevði upp eygu sini móti himlinum og segði: Faðir, tímin er komin; ger son tin dyrmsetan, at sonur tin eisini kann dyrmeta teg,
2Líkasum tú hevir givið honum vald yvir dllum kjőti, til tess ut hann skal geva őllum teimum, ið tú hevir givið honum, ævigt lív.
3Men hetta er hitt ævigalívið, at teir kenna teg, einans sannan Gud og hann, sum tú tosendi, Jesus Kristus.
4Eg havi gjőrt teg dyrmætan á jőrðini, eg havi lokið verkið, tú fekst mær at gera;
5Og nú, dyrmet tú meg, faðir, hjá sjálvum tær við teirri dyrd, sum eg hevði hjá tær, áður enn heimurin var.
6Navn títt havi eg knnngaðrt teimum monnum, sum tú gavst mær úr heiminum; teir vóru tínir, og tú gavst rnaer teir, og orð títt hava teir varðveitt.
7Nú vita teir, at alt, sum tú hevir givið mær, er frá taer;
8Ti tey orð, sum tú hevir givið mær, havi eg givið teimum, og teir hava tikið við teimum, og teir vita av sonnum, at tað er frá tær, eg eri útgingin, og teir hava trúð, at tað er tú, sum hevir útsent meg.
9Eg biði fyri teimum; tað er ikki fyri heiminum, eg biði, men fyri teimum, sum tú hevir givið mær, ti at teir eru tínir,
10Og altv sum mitt er, tað er títt, og tað, sum títt er, tað er mítt, og eg eri dyrmettur í teimum.
11Og eg eri ikki longur í heiminum, men hesir eru í heiminum, og eg komi til tin. Heilagi faðir l varðveit tú teir í tínum navni, tí navni sum tú gavst mær, til tess at teir kunna vera eitt, líkasum vit.
12Meðan eg var hjá teimuim, varðveítti eg teir í tínum navrí, ti navni sum tú hevir givið mær, og eg vardi teir, og eingini av teimum glataðist (fórst) utan hitt avynnubarnið, at skriftin skuldi ganga út.
13Men nú komi eg til tin; og hetta tali eg í heiminum, til tess at teir kunna hava mina gleði fullkomna í sær.
14Eg havi givið teimum títt orð; og heimurin hevir hatað teir, ti at teir ikki eru av heiminum, líkasum eg ikki eri av heiminum.
15Eg biði ikki um, at tú tekur teir úr heiminum, men at tu bjargár teimum úr ti ðnda.
16Teir erú ikki av heiminum, líkasum eg ikki eri av heiminum.
17Halga tú teir í sannleikanum; títt orð er sanníeiki.
18Liktnum tú eviír úttnnt meg í heimin, havi eg eisini útsent teir í heimin;
19Og eg halgi meg sjálvan fyri teir, at eisini teir skulu vera halgaðir í sannleika.
20Men tað er ikki fyri hesum eina, eg biði, men eisini fyri teimum, sum a v teirra orðum sara at trúgva á meg,
21At teir allir mugu vera eitt, at líkasum tá, faðir, er í mær, og eg í tser, eisini teir mugu vera eitt í okkum, at heimurin skal trúgva, at tað er tú, sum hevir úsent meg.
22Og ta dyrd, sum tú hevir givið mær, havi eg givið teim-um, at teir mugu vera eitt, líkasum vit eru eitt,
23Eg í teimum, og tú í mær, at teir kunna fullkomiliga vera vorðnir til eitt, at heimurin skal skilja, at tað er tú, ið hevir útsent meg og hevir elskað teir li kasum tú hevir elskað meg.
24Faðir, eg vil, at har hvar eg eri skulu eisini teir, sum tú hevir givið mær, vera hjá mær, at teir mega síggja dyrd mina, sum tú hevir givið mær, ti at tú hevir elskað meg fyrr enn verðldin var grundað.
25Rættvísi faðir! ja, heimurin hevir ikki kent teg; men eg havi kent teg, og hesir hava kent tað, at tað ertú, ið hevir útsent meg;
26Og eg havi kmingjőrt teim-um títt navn og fari at kunngera tað, til tess at tann kærleikin, sum tú hevir elskað meg við, skal vera í teimum og eg í teimum.
18. Kapittul
1TÁ ið Jesus hetta hevði sagt, fór hann út við lærisveinum sínum eystur um lokin Kedron; har var ein urtagarður, sum hann og hansara læritvtinar fóru inn í.
2Men eisini Júdat, sum sveik hann, kendi staðin, ti at Jesus hevði ofta verið har saman við lærisveinum sínum.
3So tók Júdas hermannaflokkin og nakrar sveinar hjá hővuðsprestunum og Farise arunum og kemur hagar við kyndlum og ljósum og vápnum.
4Jesus, sum visti alt tað, ið sær fór at verða fyri, steig nú fram og sigir við teir: Hvőrjum leita tit eftir?
5Teir svaraðu honum: Eftir Jesusi úr Názaret. Jesus sigir við teir: Tað eri eg. (Men eisini Júdas, sum sveik hann, stóð hjá teimum.)
6Sum hann nú segði við teir: Tað eri eg! hopaðu teir undan og fullu til jarðar.
7Hann spurdi teir tá á őðrum sinni: Hvórjum leita tit eftir? Men teir sőgdu: Eftir Jesusi úr Názaret.
8Jesus svaraði; Eg havi sagt tykkum, at tað eri eg; er tað tá eftir mær tit leita, so latið hesar vera.
9Til tess at tað orðið skuldi ganga út, sum hann hevði sagt: „Av teimum, sum tú hevir givið mær, læt eg ongan glatast (farast).“
10Símun pætur, ið hevði svőrð, brá ti tá og sló sveinin hjá hðvuðsprestmum og hőgdi høgra oyrað av honum; men sveinurin æt Markus.
11Tá segði Jesus við Pætur: Stikk svðrðið í slíðran! Eigi eg ikki at tøma ta skál, sum faðirin hevir givið mær?
12Hernrnnaflokkurin og herhðvdingin og sveinarnir hjá Jødunum gripu nú Jesus og bundu hann,
13Og teir førdu hann fyrst til Annas; ti hann var verfaðir at Kajafas, sum var hőívuðsprestur tað árið.
14Men tað var Kajafas, súm givið hevði Jødunum tað ráð, at tað var gagnligt, at ein maður doyðí fyri fólkið.
15Men Símun Paetur og ein annar lærisveinur fylgdu aftaná Jesus. Men tann sami lærisveinurin var kendur við hővuðsprestin og fór við Jesusi inn í garðin hjá hővuðsprestinum,
16Men Pætur stóð utanfyri dyrnar. Men hin lærisveínurin, hann sum kendur var við hővuðsprestin, fór tá út og segði tað við duraterrnuna, og hon leiddi Pætur inn.
17Duraterrnan sigir tá við Pætur: Tú mant tá ikki eisini vera ein av lærisveínunum hjá hesum manni? Hann sigir: Nei, eg eri ikki.
18Men dreingirnir og sveingr-nir stóðu og vermdu seg við ein eld, teir hvővdu kykað upp, ti kalt var; men eisini Pætur stóð hjá teimum og vermdi seg.
19Hővuðspresturin spurdi nú Jesus um hansara lærisveinar og um hansara læru.
20Jesus svaraði honum: Eg havi talað bart út fyri heiminum; eg havi altíð lært í samkomuhúsum og í halgidóminum, hvar allir Jødarnir eru vanir at koma saman, og í loyndum havi eg einki talað.
21Hvi spyrt tú meg? Spyr teir, ið hava hoyrt tað, hvat eg havi talað við teir; si, teir vita, hvat eg havi sagt.
22Men tá ið hann hetta hevði sagt, gav ein av sveinunum, ið hjá stóði Jesusi hőgg á kinn og segði: Svarar tú hővuðsprestinum soleiðis?
23Jesus svaraði honum: Havi eg talað rangt, so ber prógv fyri, at tað er ónt: men havi eg talað rætt, hví slært tú meg?
24Annas sendi hann tá bundnan til hővuðsprestin Kajafas.
25Men Símun Pætur stóð og vermdi seg. Tá sőgdu teir við hann: Tú ert tá ikki eisini hansara lærísveinur? Hann noktaði og segði: Nei, eg eri ikki.
26Ein av dreingjunum hjá hővuðsprestmum, sum var frændi hansara, ið Pætur hőgdi oyrað av, sigir: Sá eg teg ikki í urtagarðinum hjá honum?
27Tá noktaði Pætur upp aftur, og strax gol hanin.
28So føra teir Jesus frá Kajafasi til borgina; men tað var árla á morgni. Og sjálvir gingu teir ikki inn í borgina, at teir ikki skuldu óreinskast, men kundu eta páskir.
29Pílatus fór tá út til teirra og sigir: Hvat klagu føra tit móti hesum manni?
30Teir svaraðu og sőgdu við hann: Var hann ikki ein illgerðarmaður, tá hővdu vit ikki givið tær hann upp í hendur.
31Pílatus segði tá við teir: Takið tit hann og dømið hann eftir tykkara lóg. Tá sőgdu Jødarnir við hann: Okkum er ikki loyvt at taka mann av lívi.
32Til tess at Jesusar orð skuldi ganga út, tað sum hann hevði sagt fyri at kunngera, hvat deyða hann varð at doyggja.
33Pílatus fór tá inn aftur í borgina og kallaði Jesus til sin og segði við hann: Ert tú kongur Jødanna?
34Jesus svaraði: Er tað av tær sjálvum, at tú sigir hetta, elia hava aðrir sagt tær hetta um meg?
35Pílatus svaraði: Eg man táikki veranakar Jødi? Tað er títt egna folk og hővuðsprestarnir, ið hava givið mær teg upp í hendur; hvat hevir ta gjőrt?
36Jesus svaraði: Mítt kongaríki er ikki av hesum heimi; var mítt kongaríki av hesum heimi, tá hővdu sveinar minir stríðst fyri, at eg ikki var flngin Jødunum upp í hendur; men nú er mítt kongaríki ikki haðani.
37Pílatus segði tá við hann: So ert tú tó kongur? Jesus svaraði: Tú sigir so, kongur eri eg. Til tess eri e g føddur og til tess eri eg komin í heimin, at eg skal bera sannleikanum vitnisburð; ein og hvőr, sum er av sannleikanum, hoyrir rődd mina.
38Pílatus sigir við hann: Hvat er sannleiki? Og tá ið hann hetta hevði sagt, fór hann út aftur til Jødarnar, og hann sigir við teir: Eg finni hann ikki sekan í nőkrum.
39Men tað er siður hjá tykkum, at eg um páskirnar gevi tykkum ein leysan; vilja tit nú, at eg skal geva tykkum leysan tann Jøda koúg?
40Tá rópgðu teir uppaftur og sőgdu: Nei, ikki hann, men Barabbas. Men Barabbas var ein ránsmaður.
19. Kapittul
1SO tók ta Pílatus Jesus og húðflongdi hann.
2Og hermenninir bundu eina krúnuavtornum (t.e.: taggutum viðagreinum) og settu niður á hővur hans og kastaðu eina skarlakskápu á hann,
3Og teir gingu honum ímóti og sőgdu: Heilur yer tú, Jødakongur! og teir góvu honum kinnhőgg,
4Pílatus gekk út aftur, og hann sigir við teir: Si, eg føri hann ut til tykkara, at tit skulu vita, at eg veit onga sők við hann.
5Jesus kom tá út, við tornakrúnu og í skarlakskápu. Og Pílatus sigir við teir: Sí, her er maðurin!
6Tá ið nú hővuðsprestarnir og sveinarnir sóu hann, rópaðu teir: Krossfest, krossfest! Pílatus sigir við teir: Takið tit hann og krossfestið; ti eg veit ikki sðk við hann.
7Jødarnir svaraóu.: Vit hava eina lóg, og eftir lógini er hann sekur til deyða, ti at hann hevir gjórt seg sjálvan til ein Guds son.
8Tá ið nú Pílatus hoyrdi hesa røóuna, varó hann enn meira óttafullur;
9Og hann fór inn aftur í borgina og sigir við Jesus: Hvaðani ert tú? Men Jesus gav honum ikki andsvar.
10Pílatus sigir við hann: Talar tu ikki til min? veitst tú ikki, at eg havi vald at sleppa tær leysum og vald at krossfesta teg?
11Jesus svaraði: Einki vald hevði tú yvir mær, um tað ikki var givið tíer av himli; ti hevir hann meiri synd, ið (órættiliga) legði meg í tína hond.
12Av hesum royndi Pílatus at sleppa honum leysum. Men Jødarnir rópaðu og sőgdu: Sleppir tú honum leysum, ert tú ikki yinur keisarans; ein og hvőr, ið ger seg sjálvan til kong, ger keisaranurri móti-stőðu.
13Tá ið nú Pílátus hoyrdi hesar røðurnar, førdi hann Jesus út og settist í dómarasaetið, á einum staði, ið kallast „á Steinsettum“ (á hebraiskúm máli: Gabbata).
14[Men taó var tilreiðingar-dagur fyri páskir, um taun sætta tíman,] Og hann sigir við Jødarnar: Si, her er kongur tykkara!
15Teir rópaðu tá: Burtur, burtur vió honum! krossfest hannl Pílatus sigir vió teir: Skal eg krossfesta kong tykkara? Hővuósprestarnir svaraóu: Vit hava ikki kong utan keisaran.
16Tá fekk hann teimum hann upp í hendur at krossfesta.
17So tóku teir Jesus; og hann bar sjálvur sin kross og gekk út til tann staðin, ið kallast Bollastaðurin, sum á hebraiskum eitur Golgata.
18Har krossfestu teir hann og saman við honum tveir aðrar, ein hvőrjumegin við, men Jesus í miðjuni.
19Men Pílátus hevði eisini skrivað eina yvirskrift og fest hana á krossin; men har stóð skrivað: Jesús úr Názaret, kongur Jødanna.
20Hesa yvirskriftina lósu nú nógvir av Jødunum, ti at tann staðurin, hvar Jesus varð krossfestur, var nær við byin; og hon var skrivað á hebraiskum, rómverskum og griskum máli.
21Hðvuðsprestarnir hjá Jødunum sőgdu tá við Fílatuf: Skriva ikkii „kongur Jødanna,“ men: „hann segði: eg eri kongur Jødanna.“
22Pílatus svaraði: Tað súm eg havi skrivað, havi eg skrivað.
23Tá ið nú hermenninir hvővdu krossfest Jesus, tóku teir klæðir hansara og lutaðu sundur í fyra, ein lut til hvőnn hermannin; somuleiðis kyrtilin; men kyrtilin var óseymgður, vovin í heilum omgnígjðguum.
24Teir sőgdu ti hvőr við annan: Latum okkum ikki skerahann sundur, men luta um hann, hvőr ið skal eiga hann. Til tess at skriftrin skuldi gangaút: „Teir byttu klaeði mini millum sin og kastaðu lut um klædning min.“ Hetta gjðrdu nú hermenninir.
25Men við Jesusar kross stóð móðir hansara og móðursystir hansara, Maria kona Klopasar, og Maria úr Magdala.
26Tá ið nú Jesus sá móður sina og tann lærisvemin, sum hann elskaði, standa hjá henni, sigir hann við móður sina:. Kvinna, si, her er sonur tin.
27Tínæst sigir hann við lærisveinin: Si, her er móðir tin. Og frá teirri stund tók lærisveinurin hana til sin.
28Eftir hetta, tá ið Jesus visti, at nú var alt fullgjðrt, til at tað, sum skriftin hevði sagt, heilt kundi ganga ut, sigir hann: Eg eri tyrstur.
29Har stóð eitt ílat fult av edikki; teir fyltu tá ein njarðarvott við edikki, settu hann á ein ísopslegg og bóru Jesusi at munni.
30Tá ið hann nú hevði flngið edikkin, segði hann: Tað er fullgjőrt; og hann bukkaði hővdið og gav upp andan.
31Av ti at tað nú var tilreiðingardagur (t.e.: fríggjadagur) og fyri at ti likamini ikki skuldu hanga ákrðstinum um hvíludagin (ti tann hvíludagurin var stórur) bóðu Jodarnir Pílatus um at lata beinbróta teir og lata taka teir niður.
32Hermenninir komu tá og btneu beinleggirnar á báðuin teimum, sum ktossiestlr hővdu verið saman vió honum.
33Men tá ið teir komu til Jesusar og tón, at hann longu var devðnri brutu teir ikki hansara ióeltggir;
34Men ein av hermonnunum stakk eitt spjót inn í síðuna á honum, og strax rann út úr blóð og vatn.
35Og hann hevir vitnað tað, ið hevir sætt tað, og hansara vitnisburður er sannorðaður, og hann veit, at hann sigir satt, at eisini tit skulu trúgva.
36Ti hetta varð, til tess at skriftrin skuldi ganga út: „Bein skal ikki brótast í tí.“
37Og uppaftur sigir eitt annað skriftort: „Teir munu sara at lita at honum, sum teir hava gjðgnumttnngið.“
38Men Jósef úr Árimateai sum var lærisveinur Jesusar, men loyniliga, av ótta fyri Jødunum, baó eftir hetta Pílaeut um at sleppa at taka Jesusar likam; og Píláens Jattati. Teir komu tá og tóku hann.
39Men eisini Nikodemus hannsum áður hevði komið til hansara á nátt, kom og hevði við sær ein blending av myrru og aloe, úti vió hundrað pund.
40Teir tóku nú Jesusar likam og sveipatu tað í línklæóir við teimum angandi urtunum, sum siður er hjá Jødum at búgva lík til jartár.
41Men á ti staði, hvar hann hevði verið krossfettur, var ein grasagartur, og í gratagatðinum ein nyggj grőv, sum eingin hevði enn verið lagdur í.
42Har logdu teir tá Jesus vegna tilreiðingardag Jødanna, ti at grovin var nær.
20. Kapittul
1MEN á ti fyrsta deginum í vikuni kemur Maria úr Magdala árla, meðan tað enn var myrkt, at grővini, og hon sær, at steinurin er tikin frá grővini.
2Hon leypur tá og kemur til Símun Pæturs og til hin annan lærisveinin, sum Jesus elskaði, og sigir við teir: Teir hava tikið Harran úr grővini, og vit vita ikki, hvar teir hava lagt hann.
3Tá fór Pætur út Og hin annar lærisveinurin, og teir fóru til gongu út til grővina.
4Men teir runnu báðir tveír; og hin lærltvtiðntið rantí undan, skjótari enn Pætur, og varð hin fyrri hjá grðvini;
5Og tá ið hann kagaði inn, sær hann línklæðini liggja har; tó gekk hann ikki inn.
6Nú kemur Símun Pætur aftaná hann, og hann gekk inn í grővina og sær línklæðini liggja har,
7Og sveittadúkin, sum hevði ligið á hovdi hansara, liggja har, ikki hjá línklæðunum, men samanballaðan á einum staði fyri seg sjálvan.
8Tá gekk nú eisini hin lærisveinurin, ið hevði verið tann fyrri við grővina, inn, og hann sá og trúði.
9Tí enn hővdu teir ikki skilt skriftina, at hann atti at reis-ast upp frá deyðum.
10Lærisvemarnir fóru nú aftur heim til sin.
11Men Maria stóð utanfyri við grővina og græt. Meðan hon nú stóð og græt, kagaði hon inn í grővina,
12Og hon sær tveir einglar í hvítum klæðum sita, annan við hóvdalagið og annan við fótalagið, hvar Jesusar likam hevði ligið.
13Teir siga við hana: Kvinna, hví grætur tú? Hon sigir við teir: Teir hava tikið Harra min, og eg veit ikki, hvar teir hava lagt hann.
14Tá ið hon hetta hevði sagt, vendi hon sær á, og hon sær Jesus standa har, og hon visti ikki, at tað var Jesus.
15Jesus sigir við hana: Kvinna, hví grætur tú? hvőrjum leitar tú eftir? Hon helt, tað var urtagarðsmaðurin, og sigir við hann: Harri, er tað tú, sum hevir borið hann burtur, so sig mær, hvar tú hevir lagt hann, og eg vil so taka hann.
16Jesus sigir við hana: Maria! Hon vendir sær við og sigir við hann á hebraiskum máli: Rabbuni (tað er: lærari!).
17Jesus sigir við hana: Nert ikki við meg; tí eg eri enn ikki farin upp til faðirin; men gakk til brøður minar og sig við teir: eg fari upp til min faðir og tykkara faðir og min Gud og tykkara Gud.
18Maria úr Magdala kemur og kunnger lærisveinunum: Eg havi sæð Harran og at hann hevði sagt hetta við hana.
19Tá ið nú komið var at kvðldi henda sama fyrsta dagin í vikuni, og meðan dyrnar har, hvar lærisveinarnir vóru, vóru læstar av ótta fyri Jødunum, kom Jesus og stóð mitt imillum teirra, og hann sigir við teir: Friður veri við tykkum
20Og tá ið hann hetta hevði sagt, visti hann teimum hendurnar og síðuna. Tá vórulærisveínarnir glaðir, tá it teir sóu Harran.
21Hanu segti tá uppaftur vió teir: Fritur yeri við tykkum Líkasum faðirm hevir utsent meg, sendi eisini eg eykkun.
22Og tá it hann hetta hevði sagt, andaði hann í teir og sigir við teir: Takið vit halgum anda.
23Teimum sum tit fyrigeva syndirnar, teimum eru tær fyrigivnar; teimum sum tit fasthalda syndirnar, teimum eru tær ikki ivrigivðar.
24Men Tomas, ein av teimum tólv, hann it kallast Didymos, var ikki hjá teimum ta fertina, it Jesus kom.
25Hinir læeisveinarðir tógdn tá vit hann: Vit hava sæð Harran. Men hann segti við teir: Utan eg síggi naglamerkini í hondum hansara og leggi fingur min í haglam erkini og stirigi hond mina í síðu hansara, man eg als ikki trúgva.
26Og atta dagar seinni vóru hansara lærisveinar uppaftur inni, og Tomas við ternum. Jesus kemur, metan dyrnar vóru læstar, og seóð mitt imillum teirra og segði: Friður veri við tykkum!
27Tínæst Sigir hann vió Tomas: Rætt fingur tin higar og hygg at hondum mmum, og kom tú vió hond tíni og legghana í situ mina, og vert ikkí vað trúgvaðgi, men trúgvandi.
28Tomas svarati og segði við hann: Harrin min og Gud mini
29Jesus sigir við hann: Ti at tú hevir: sæð meg, hevir tú trúð; sæl eru tey, ið ikki hava sæð og tó trúð
30Men eisini nógv onnur jartekn gjőrdi Jesus fyri eygunum a lærisveinum sinum, sum ikki standa skrivat í hesari bók.
31Men hetta er skrivat til jess, at tit skulu trúgva, at Jesus er Kristes, Guds sonur, og til tess, at tit, tá ið tit trúgva, skulu hava lív í hansara navni.
21. Kapittul
1EFTIR hetta visti Jesus seg uppaftur fyri lærisvemunum vit Tíberiat-vaeðið. Men hann visti seg soleitis.
2Símun Pæturog Tomas, sum kallast Didymos (t.e.: tevíburabaru), og Natinael úr Kana í Galílen og synirnir hjá Sebedeusi og tveir aðrir av hansara lærisveinum vóru saman.
3Simun Pætur sigir við teir; Eg fari at fiska. Teir siga vit hann: Vit koma eisini vit tær. Teir fóru avstað og fórn út askipit, og ta nittina veiddu teir einki.
4Men tá it nú komit var at solarrenning, stóð Jesus í sævarmáianum; tó vistu lærisveinarnir ikki, at tað var Jesus.
5Jesus sigir tá við teir: Kæru born, hava tit ikki nakað til viðskera? Teir svaraðu honum: Nei!
6Hann sigir við teir: Setið nótina út hogrumegin við skipið, so munu tit fínna á fisk. Teir settu tá, og teir orkaðu ikki longur at draga nótina fyri nøgdini av fiski.
7Tá sigir tann lærisveinurin, sum Jesus elskaði, við Pætur: Tað er Harrin! Tá ið nú Símun Pætur hoyrdi, at tað var Harrin, bant hann sjókyrtilin um seg— ti hann var hálvnakin — og kastaði seg í vatnið.
8Men hinir lærisvernamir komu við batinum (ti teir vóru ikki langt frá landi, men nakað sum tvey hundrað alin) og drógu nótina at landi við flskinum i.
9Tá ið teir nú stigu á land, síggj a teir gløður og fisk úti á og breyð.
10Jesus sigir við teir: Berið higar av flskinum, sum tit nú hava veitt.
11Símun Pætur kom at cg dró nótina á land, fulla av stórum fiskum, hundrað og trimum og fimti í tali; og tó at teir vóru so nógvir, rivnaði nótin ikki.
12Jesus sigir við teir: Komið higar og haldið máltíð. Men eingin av lærisveinunum torðiat spyrja hann: Hvor ert tú? ti teir vistu, at tað var Harrin.
13Jesus fer og tekur breyðið og gevur teimum, og somuleiðis fiskin.
14Hetta var longu triðju ferð, at Jesus vísti seg fyri lærisveinunum, eftir at hann var uppreistur frá deyðum.
15Tá ið teir nú hővdu hildið máltíð, sigir Jesus við Símun Pætur: Símun Jóhannesson, elskar tú meg meira enn hesir? Hann sigir við hann: Ja, harri, tú veitst, at eg eri góður við teg. Hann sigir við hann: Føð lomb mini!
16Hann sigir uppaftur við hann á óðrum sinni: Símun Jóhannesson, elskar tú meg? Hann sigir við hann: Ja, harri, tú veitst, at eg eri góður við teg. Hann sigir við hann: Ver hirðir hjá seyði minum!
17Hann sigir við hann á triðja sinni: Símun Jóhannesson, elskar tú meg? Pæturi tyktist nógv um, at hann segði tað við seg á triðja sinni: elskar tú meg? og hann sigir við hann: Harri, tú kennir alt, tú veitst, at eg elski teg Hann sigir við hann: Føð seyð min!
18Sanniliga, sanniliga, sigi eg tær, tá ið tú vart yngri, gyrdi tú teg sjálvan og gekkst hagar sum tú vildi; men tá ið tú verður gamal, manttú breiðahendur tínar út og ein annar gyrða teg og bera teg hagar, sum tú ikki vilt.
19Men hetta segði hann til at merkja, við hvőrjum deyða hann skuldi heiðra Gud. Og tá ið hann hetta hevði mælt, sigir hann við hann: Fylg tú mær eftir!
20Men Pætur vendir sær við og sær tann lærisveinin fylgja eftir, sum Jesus elskaði, tann sama sum eisini við kvóldmál-tíðina hevði ligið upp í fovn-ingin á honum og hevði sagt: „Harri, hvőr er hann, ið man svíkja teg?“
21Tá ið nú Pætur sá hann, sigir hann við Jesus: Harri, men hvat tá hesin?
22Jesus sigir við hann: Um eg vil, at hann skal stedga, tileg komi, livat kemur tað tær við? Fylg tú mær eftir!
23Tí barst henda sognin út í millum brøðranna: Hasin lærisveinurin man ikki doyggja;, tó hevði Jesus ikki sagt við hann: „Hann man ikki doyggja,“ men: „Um eg vil, at hann skal stedga, til eg komi.“
24[Tað er hesin lærisveinurin, ið ber vitni um hetta og hevir skrivað hetta, og vit vita, at hansara vitnisburður er sannorðaður].
25[Men tað er eisini mangt annað, sum Jesus hevir gjórt, so at, um tað alt skuldi skrivast upp eitt og eitt, hugsi eg, at enn ikki heimurin sjálvur rúmaði tær bøkur, sum tá mundu skrivast].
